tleven

Toen ik ongeveer 6 maand oud was verliet mij pa mijn ma, sommige zijden dat het door mij kwam, ik die alles tussen hun had verpest...
Nooit wou ik naar mijn pa gaan gewoonweg omdat ik hem nooit 'gekend' heb als mijn pa ik zie die gewoon als een man waar ik iedere keer naar toe moet . Ik heb geen band met mijn 'vader'.
Maar genoeg daarover.

ik was 45 jaar mijn opa, mijn beste vriend overleed. misschien kende ik hem maar 45 jaar toch was hij een speciale man. sinds die dag kreeg ik nachtmerries en en dierf ik niet meer slapen, het heeft een heel eind geduurd tegen ik weer normaal sliep zonder al die monsters in mijn hoofd.

van mijn geboorte was ik al een mollig kind maar jaren later heb ik daar veel last van, ik blijf kilos bijkomen. vanaf mijn 7 jaar werd ik zwaar gepest , mensen die woorden naar u smijten die recht aankomen als een baksteen op u gezicht . Die woorden draag ik iedere dag mee waar ik ook naar toe ga. u inhouden om iets te zeggen omdat je weet dat de woorden die ze tegen u zullen zeggen duizend keer harden aankomen. 4 jaar later nog niks is er veranderd erger zelfs mij meter, mijn 2de moeder verlaat mij zomaar met de woorden 'ik moet u niet meer hebben je bent dik' . ik was er kapot van ... Zoiets verwacht je totaal niet van mensen die altijd zeggen dat ze voor u klaar staan wanneer en hoe ook ... Sinds die dag heb ik in niemand vertrouwen ... zo een pijn die door je hart scheurt en blijft herhalen woorden die zich mee herhalen als monsters in je hoofd tot je opgeeft ... mijn schooljaar moest ik overdoen omdat de leerkrachten zijden dat ik dom was en dat ik niet verder zou geraken in mijn leven. Mijn ouders stemden natuurlijk ook mee. i kan niet geloven dat ze dat hebben gedaan mijn punten waren misschien niet bij de slimsten van de school maar toch ik had genoeg !

rond mij

rond mijn 12 jaar woog ik meer dan 100 kg toen besloot ik om naar een internaat te gaan dat als eind resultaat heel mijn leven ietsje verbeterde. ik wou vermageren ik wou niet meer die dikzak zijn die niets kon doen omdat ze te dik was ik wil een vrij meisje zijn die door het leven gaat met mensen die haar bewonderen en die niets zeggen over haar gewicht. op dat internaat was ik de gelukkigste persoon op aarde ik was nog nooit zo blij. van al die mensen had niemand ooit gezegd dat ik een dikzak was want ja iedereen was daar wel dik . Samen begonnen wij aan iets dat we zelf dachten dat onmogelijk was maarja niets is onmogelijk als ja het wilt moet je er voor vechten , nog nooit heb ik zo hard moeten vechten voor wat ik op dit moment heb berijkt ik was fier op mijzelf op het einde van dat jaar moest ik naar huis ik was 30 kg afgevallen ongeveer. Ik voelde mij mager ! ook al kreeg ik niet de al te veel steun van mijn vader die zei eens dik altijd dik hij kan de pot op! ik was gelukkig en dat wou ik blijven !

de zomer vakantie was ik thuis liet ik vrienden van mijn internaat komen ging ik op reis was ik nog steeds een van de gelukkigste mensen op aard
een van mijn beste vrienden liet mij toen ook vallen daar gaan we weer rond die periode zat ik weer helemaal in de put

mijn 1ste middelbaar als 14 jarige start fantastisch ! naar een week was ik daar al weg uit die stomme school, iedereen sloot u uit . ik besloot naar ergens anders te gaan mijn laatste uithang het was daar of nergens dusja. ik leer snel mensen kennen 11 jarige en 12 jarige mensen ... die ik niet af kan ofja een paar heb ik graag misschien 3 ofzo.
Al dat pesten lag nu achter mij ofja dat dacht ik tog ik was in hun ogen ook weer de dikke omdat ik 2 jaar ouder was ongeveer en ik wat meer ontwikkeld was die kindjes wegen 30 kilo ik weeg 40 meer maarja ik was weer de dikke!
wat ik niet snap een die kindjes is ?we waren aan het kijken op internet en je zag wanneer er iemand zelfmoord pleegde , iedereen in die klas zat te juigen als er iemand zelfmoord pleegde met de woorden 'Jaja !! nog eentje '. ik dacht bj mijzelf waar gaat de wereld naartoe die mentaliteit is naar de zak welke opvoeding ... zelf heb ik al zoveel momenten gehad dat ik dacht als ik zou verdwijnen word ik dan belangrijk ? tel ik dan mee ? ofja laat het gewoon zolang ik maar verdwijn is dat goed


nog steeds is dit teveel aan het worden mijn ouders verstaan het niet hoe het is om in deze tijd te leven
het enigste dat ze doen is oordelen zonder dat ze weten welke persoon er in u schuild
je lichaam en je gezicht is het enigste dat telt in deze wereld
vrienden ? Heb ik dat wel? ik weet het niet meer..

mensen vragen waarom ik zo stil ben omdat ze niet weten wat er in mijn hoofd afspeelt
alles komt goed ... jaja zeggen ze allemaal. maar ik denk dat ik nooit meer de vrolijke ik zal terug vinden ... die persoon is volledig vernield...