Thuis
Thuis mijn huis voelt eigenlijk nooit als een thuis maar als een woning. Met mijn menneke voel ik mij compleet.
Maar jij bent mijn thuis
Wat een verassing vandaag een hele dag met jou. Samen zijn. Ondanks mijn absurde zenuwen toen je ineens al in de buurt was en ineens voor mijn deur stond. Ik onvoorbereid. Eigenlijk voor alles maar. Vooral wat het met me doet om na al die jaren hier te zijn met jou. Om mij na jaren van wonen in dit huis in een x thuis te voelen. Alles klopt ineens. Ik hoef mij niet anders voor te doen en ik vind het zo fijn dat je me gewoon zegt eventjes geen geluid zodat ik niet eindeloos door blijf denkenden. Omdat ik alles met je wil delen.
Er is eigenlijk maar 1 ding waar ik echt mee worstel. En dat is simpelweg iets waarbij het voor mij moeilijk er realistisch naar te kijken.
Wanneer we niet samen zijn vind ik het makkelijker om te zeggen het leidt tot niets. Ze kiest toch niet voor mij. Wat ik van alle kanten zou begrijpen.
Maar het laatste half jaar... telkens als we elkaar zien denk ik. Hoe kan dit echt zijn en het niet zo zijn dat we samen eindigen.
Ik kan het mij gewoon niet voorstellen.
Maf
Je bent mijn droomvrouw. Er is niemand die ik zo vertrouw als jij
Dead-poet, man, 37 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende