Stress door onwetendheid

Wat wil ik. Precies deze vraag gaat er al tijden door mijn hoofd heen. Wat wil ik bereiken? Hoe ga ik dit bereiken? Wanneer weet ik zeker dat ik dit wil bereiken. Door deze constante druk op mijn schouders zit ik naast onwetendheid ook gepaard met stress. In de avonden ga ik als ik niet gelijk kan slapen nadenken over dingen. Er komt ook van pas dan dat ik situaties maak die nooit van toepassing waren.

Het is moeilijk om er achter te komen wat je echt daadwerkelijk wil. Het is niet zo simpel. Het leven word niet voor de simpele ziel voorgeschoteld. En ja, geld speelt ook een rol. Ik ontbreek veel geld wat mij weer laat twijfelen over de toekomst. Ik kan ook geen baan vinden die bij mij echt pas, omdat ik te weinig ervaring heb.

Met al deze tegen stribbelingen en nog andere (zoals dingen waar ik tegen op zit) komt er gewoon veel druk op mij. Ik heb gemerkt aan mijn gezondheid dat het niet goed voelt. Ik merk dat ik sneller ziek word, sneller moe, sneller verdrietig. Ik heb tevens het gevoel dat ik in een depressie zit waar ik niet uit kan komen. Niet in mijn eentje tenminste, maar ik zou niemand weten die mij momenteel zou kunnen helpen. De mensen die in mijn leven zitten hebben zelf ook een leven en ben ik maar een extra voor hun. Ze hebben niet de kennis van zaken om mij te helpen uit deze situatie en om naar een therapeut te gaan kost weer te veel geld. Dus ik heb besloten als het gesprek van 8 augustus mij niet meer opluchting geeft, dan ga ik naar de masseur toe, zodat ik een ontspanningsmassage krijg. Ja dit kost ook geld, en ja ik heb geen geld, en ja ik ben baanzoekend. Maar het is geen luxe, een luxe is iets waar je eigenlijk niks aan hebt, waar je je alleen maar beter van voelt, nah eigenlijk hoger. Een massage zorgt ervoor dat je je even weer vrij kan bewegen, even niet hoeft na te denken aan alle erge dingen in je leven, even een moment voor jezelf. En als dat voor mij werkt, dan ga ik dat natuurlijker vaker doen.

Ik hoop gewoon dat ik een baan kan vinden of een passie waar ik van kan leven. Ik ben überhaupt al bang om op te groeien en niks te zijn, en al helemaal bang om niet gezond te zijn, mentaal en geestelijk. Ik ben bang om vroeg dood te gaan door alles wat ik zelf, maar ook wat mijn omgeving verergerd.



Ik wil gewoon een keer wakker worden en denken: ja dit is echt mijn dag! En dat ik mij goed voel, maar als ik nu wakker word voelt het alsof ik alleen maar wil kotsen, ik wil niet uit bed, ik ben te moe, ik heb echt geen moed om naar buiten te gaan, ik wil niemand spreken.

Maar als ik dan dat ene moment met 1 van mijn drie vrienden ben, dan voelt het goed, alsof zij mijn medicijn zijn en ik wil graag dat het voor eeuwig duurt en ik wil ze altijd zien, maar zij hebben een leven naast mij, iets wat ik naast hun ook zou moeten hebben, maar wat is dat moeilijk als je je niet op en top voelt!