Selfdistruction off

Het lijkt wel net of mijn leven gedoemd is te mislukken. Ik kan niet tegenspreken dat het deels mijn eigen fout is, zo zijn mijn keuzes niet steeds de meest snuggere en lijkt het wel of ik een kick haal uit het doen wat net niet goed voor mij.
Hoe ik overdag de vrouw ben die steeds positief loopt over alles in het leven, zich inzet voor de dagdagelijkse onnozelheden die ik mezelf dan wijs maken zéér belangrijk zijn, verander ik met moment in een realistische, egoïstische en zeer zelfkritische vrouw.
Hoe graag ik wil geloven dat alles in dit leven een nut heeft, blijkt de blubberige massa die men hersenen noemt dit niet te verstaan.
Maar hierdoor maak ik een keuze, de selfdistruct knop moet uit!
Of misschien kan ik beter genieten terwijl deze wel nog aanstaat