Pyscholoog en Embr

Eindelijk heb ik de stap durven maken. En loop ik bij een psycholoog om me faalangsten weg te krijgen. Want dat wist ik , ik heb faalangst. Ook dat ik erg onzeker ben kwam me ook niet vreemd voor.
Maar dat ik rond loop met trauma's, dat ik dingen niet goed verwerkt. En dat die trauma's de moederkoek is voor alle onzekerheden en angsten om mij heen. Dat wist ik niet, of misschien beter gezegd dat wilde ik niet weten.

Op mijn 12 ben ik betast ( of aangerand hoe je het maar wilt noemen). In frankrijk op vakantie, op weg naar de zee, stond daar in eens iemand. Die me op plekken aanraakten wat ik niet wilden. Gelukkig heb ik mezelf er uit gered.

Ik praatte hier nooit over, het was klaar. Ik had aangifte gedaan, en van mij apart konden we het best door gaan met ons leven/vakantie. Mama en pappa vertelde het wel aan de familie, nadat ze vroege of ik het wilde vertellen. Maar voor mij had het niet zo toegevoegde waarde.
Nu ik er aan terug denk, voel ik de spanning al gelijk op lopen.
Alsof ik moet huilen, maar zonder tranen. En het hoog in je borstkas ademhalen.

Jongens, ik hou van ze , echt waar met heel me hart. Zolang ze maar uit mijn comfortzone blijven. Zolang ik niet alleen ben, en zeker zolang ze me maar niet aanraken. Ongemak is het gevoel dat ik dan krijg. En ik probeer automatisch weg te gaan. Dit vind ik stom. Want stiekem vind ik deze aandacht wel leuk. Bevestig dat ik ook besta. En niet gewoon een hoopje cellen ben dat toevallig rond loopt.

Psycholoog zegt dat ik bang ben om de controle kwijt te raken. Dit klopt absoluut, maar toen ze vroeg of ik en oorzaak hiervoor wist kon ik geen antwoord weten. Toen vroeg ze me alle nare dingen op te noemen in mijn leven. Naast dat opa was overleden, mijn beste vriend aller tijde, noemde ik ook de betasting.
En pats boem, dat was de moederkoek zegt ze. En Embr is daar de oplossing voor. Het is een vaag gedoe met ogen en geluidjes maar het helpt echt voor mensen met een trauma.
MAAR IK HEB TOCH GEEN TRAUMA?
maar als dit me van mijn stress en angsten af helpt, sta ik er voor open. Tegelijkertijd roept dit een grote angst op, straks werkt het niet? Straks is 'trauma' niet erg genoeg.
Dan zitten daar al die mensen voor niks.


heeft iemand ervaring met EMBR ( ik geloof dat het zo heet)? Is het eng?