Paranoia

Ik keek er zo naar uit. De hele week. Ik wilde dat 't snel zaterdag was, zodat ik weer gezellig kon doen. Gezelligheid met de juiste mensen. Na die 'ene eerste' dwaalde ik al snel af. Ik sloot mezelf af van hen. Ik sloot mezelf buiten in mijn eigen huis. Iets wat een paar jaar geleden begon en lange tijd verder ging. Ik was daar sinds een aantal maanden eindelijk overheen. Ik had er lange tijd geen last meer van. Dus een aantal maanden geleden ging 't weer goed met me. De vele weken erna gingen uitermate prima en zelfs tot een paar dagen geleden was er totaal niets aan de hand en ging alles van een leien dakje. Toch kreeg ik gisteren weer die terugval en belandde weer in me oude patroon.



Ik denk teveel na. Echt veel te veel. Ik leg mijn verwachtingen tegen over mezelf en andere veel te hoog. Vooral gisteren was dit 't geval. Ik raakte angstig, werd alweer snel achterdochtig en allerlei waanbeelden flitste voorbij dat zij zich tegen mij aan 't samenspannen waren. Elk gesprek ging over "mij". Ik kon realiteit niet meer scheiden van waan. 'T hakkelen en takkelen op bepaalde woorden, trillen en zweten als de motha..... me hart ging enorm tekeer. Zo ben ik lange tijd niet meer geweest. Wat bezielde me en waar kwam dit toch vandaan?



Toen was 't even doorbijten en na een tijdje ging 't wel weer. We hebben gelukkig nog een goed gesprek gehad. Ik was alleen op. Echt helemaal op. Ik durfde hen nauwelijks aan te kijken. Ik was misselijk en ik wilde naar bed. Ik lag er daarom al vroeg in en was er best vroeg weer uit. Ik heb echt heel slecht geslapen. Erg onregelmatig en constant wakker. Liggen zweten.





Welkom terug, Paranoia. Ik heb je gemist als kiespijn.