Op naar een nieuw begin

Nog 45 dagen en dan begint het nieuwe jaar.
Dan sluiten we eindelijk 2013, wat voor mij echt 13 was. En beginnen we aan 2014.
Het gedonder begon eigenlijk al uit vorig jaar. Toen ik last kreeg van een tennisarm.
Lichamelijk kon ik het heel goed opvangen, ging gewoon alles links doen.
Maar met me hoofd kon ik er niet bij. Voor het eerst in me leven kon ik opeens dingen niet.
Ik die alles zelf deed en het liefst alleen, had opeens steeds hulp nodig van anderen.
En al heb ik nu nog last van me arm, gaat dat gelukkig nu stukken beter.
Maar ik had in de loop van het jaar wel steeds meer moeite om het zelf te kunnen verwerken.
Maar goed daar was allemaal wel weer over heen te komen.

Maar eind maart kreeg ik een nekslag van slecht nieuws, waar ik heel slecht mee om kon gaan.
Liet het wel aan weinig mensen merken maar, wat had ik het daar moeilijk mee.

Ik kreeg te horen dat mijn vriendinnetje, die ik al mijn hele leven ken.
Waar ik mee ben opgegroeid en dacht samen oud te worden.
Een Herseninfarct had gehad.
Ik had er nooit bij nagedacht, dat ik haar ook wel eens vroegtijdig kwijt zou kunnen laten.
En opeens was ik haar bijna kwijt.
En dat vond ik echt heel moeilijk.

Gelukkig gaat het nu weer heel goed met haar. Al is ze nog lang niet helemaal de oude.
Ze is snel moe, en kan lichamelijk nog minder dan voor heen.
En natuurlijk is haar kijk op het leven veranderd, en heeft vooral zij een dreun gehad.
Maar ze is nog steeds mijn Monique, en is ze in wezen niet veel veranderd.

Op me werk ging het, en gaat het nog steeds niet helemaal lekker.
Iets waar ik me ook verschrikkelijk druk om heb gemaakt.
Nee het ging echt niet goed op me werk, en in mijn hoofd was er steeds meer onweer.
Al kon ik op me werk heel goed praten met me chef, drong hij niet tot mij door.
Tot ik echt jankend op me werk stond te werken. Hij was op dat moment niet, en dat zat me toen nog het meeste dwars.
Daarna heb ik de meest open en eerlijkste gesprek met hem gehad.
Waar in hij mij alles vertelde ook wat hij niet had mogen vertellen.
Toen had ik pas echt vertrouwen in dat hij mij echt niet kwijt wilde. Ook al liep ik nog steeds met me arm te kloten. En overtuigde hij mij er van dat ik hem zorgen moest laten maken over het werk.

En vandaag precies 3 weken geleden, gebeurden de 2 dingen waar ik het meeste bang voor was.
Het ergste was, dat we toen ons hondje Moby in moeten hebben laten slapen.
Het trouwe beestje die 15 jaar bij ons was geweest.
3 jaar lang een strijd had tegen kanker en cushing, moest opgeven bij een baarmoeder ontsteking.
Maar we weten dat het beter is zo, ze is nu weer gelukkig gaan we vanuit.

Maar op die zelfde dag brak ik ook mijn vinger. En je raad het wel aan me linker had.
Ik was meteen ten einden raad, nu kon ik dus helemaal niets meer.
Maar uiteindelijk blijkt dat rechts toch al veel meer kon als dat ik dacht.
En ondanks mijn gips kon ik ook nog best veel links. Ik heb de 3 weken gips overleefd.
Werken mag ik zo en zo niet met gips, ik werk met machines.

Maar vandaag zo het gips er af gaan, en dat ging het ook.
Maar wat blijkt, me vinger staat zo verschrikkelijk scheef. Dat ik me hand zo nooit meer goed zou kunnen gebruiken.
Dus zal ik geopereerd moeten gaan worden.
Ach wel ja, dat kan er ook nog wel bij.
Als alles vanaf nu wel een beetje mee gaat zitten, zou ik nog voor het einde van het jaar klaar moeten zijn.
En daar ga ik dan ook maar van uit.

En dan wil ik echt de knop bij me zelf weer om gaan zetten. En alles weer positief gaan bekijken zo als ik altijd heb gedaan, al lukte het dit jaar dan echt niet.

En wil ik 2013 echt afgaan sluiten, dat is geweest.
En 2014 een nieuw begin en weer positief in het leven gaan staan.

Vandaar Op naar een nieuw begin.