No way back

Head up, stay strong. Fake a smile, move on.

Vandaag bijna twee weken aan de Prednison. Morgen terug naar de hematoloog. Zij gaat me vertellen of het is aangeslagen in mijn bloed, anders krijg ik waarschijnlijk chemo´s.

Het is soms net allemaal even iets te veel. Dit overemotionele kan trouwens ook een bijwerking zijn hoor van de stootkuur die ik heb gekregen. Ik weet alleen dat ik blij ben als ik weer thuis ben en met niemand hoef te praten.
Zo raar hoe je in het openbaar kunt doen alsof er niks aan de hand is en zelfs nog een beetje oprecht kunt lachen, terwijl je van binnen langzaam afbrokkelt.

Ik heb extreem veel buikpijn als bijwerking en ik heb al 4 nachten niet geslapen. Mijn hersenen hebben last van hyperactiviteit, dus psychisch ben ik niet moe maar fysiek ben ik wel gesloopt.

En dan ook nog een jongen met wie je al twee jaar non stop praat, die niet eens bereid is je een kans te geven op liefdesgebied. Geloof me, ik ben niet zo´n stalker die elke dag appt. Maar we praten echt elke dag over van alles en goed ook. In zijn ogen ben ik ´meer dan een vriendin´ maar ik zal nooit zijn vriendin worden.
En op zich kan je dan denken: "Oké, je weet het, ga door met je leven, niks aan te doen."
Maar het lukt gewoon niet. Hij zit in mijn systeem. Twee jaar nonstop whatsappen over alles wat maar in je op komt en elkaar maandelijks even zien en het dan ook gewoon leuk hebben. Elkaar aantrekkelijk vinden en ook nog dezelfde humor. Dit is misschien wel de pijnlijkste vorm van 'gefriendzoned' zijn die ik me kan bedenken.

Ik luister nu naar "Against The Current Covers" en ik vind het echt zo mooi. Muziek doet ook wonderen.

Zo, genoeg geklaagd. Hopelijk morgen goed nieuws en anders tsja, nieuwe muziek downloaden.