Niemand nodig

Iedereen gaat weg. Eerst mijn opa, toen mijn moeder en nu mijn vader (psychisch). Ik heb niets aan familie.
Ik heb niets aan mensen, want iedereen heeft een karakter en andere normen en waarden die toch niet zo goed bij mij passen. Natuurlijk heeft iedereen iets goeds en iets slechts. Ik heb alleen geen behoefte aan die onverwachtheid. Elke keer komen ze weer met nieuwe verhalen, terwijl ik weinig te vertellen heb. Ze zijn altijd vrolijk, terwijl ik diep van binnen triest ben. Ze komen altijd en gaan weer weg.
Kortom: wat heb ik aan een persoon als ik bij voorbaat weet dat die toch weer weggaat?
Iedereen heeft vrienden.
Als ik kritisch moet zijn heb ik echt geen vrienden. Ik kan met niemand mijn gevoelens delen. In de eerste instantie omdat je nooit weet wat de ander gaat antwoorden, ten tweede omdat het je zwakker doet lijken en je dus compassie ontvangt. Dat is op zich niet erg hoor, maar ik heb daar gewoon geen behoefte aan; ik wil gewoon als ieder ander behandeld worden. Ten derde omdat je iemand NOOIT kan vertrouwen in mijn optiek. Ik heb natuurlijk zo vaak geheimen van mijzelf verklapt aan andere. Aan het begin van de vriendschap en tijdens de vriendschap. Mensen vertellen alles door. Het is nou eenmaal een grote verleiding. Veel kunnen een verleiding niet weerhouden.
Verder heb ik natuurlijk geobserveerd en gezien dat zelfs de dikste vriendinnen over elkaar roddelen.
Ik heb dus genoeg redenen om te vinden dat ik geen vrienden nodig heb, want dat zorgt voor mij alleen maar meer ellende.
It's a cruel world.