mylive

Hallo allemaal.

Ik ben een meisje van 15 jaar en zit in de 3de klas met het niveau basis.


op 25 december 1998 ben ik geboren in een fijn gezin. ik ging naar de peuterspeelzaal en ontmoete daar een goede vriendin die in vandaag de dag nog steeds ken. Ik had en ongelooflijk naar mijn zin daar, maar ik moest uiteindelijk toch echt naar de basisschool.
De tijd op mijn basisschool was in het begin er moeilijk, ik kon geen echte vrienden maken en was erg onzeker over mezelf. Door mijn onzekerheid ging het steeds minder goed en durfde nooit echt te praten en als ik wat zei was het zacht en onduidelijk. daarom zag ik het leven niet echt meer zitten, maar ik heb het niet opgegeven en ben uiteindelijk naar een logopediste gegaan. Die tijd was geweldig ik maakte super veel vrienden en kreeg enorm veel zelfvertrouwen! En had het gevoel dat ik de wereld aan kon! Maar in groep 8 kwamen er allemaal slechte berichten van mijn familie. Familie die echt alles voor me betekende kwamen te overlijden, en langzaam ging het steeds weer minder goed.
Toch moest ik naar de middelbare school waar ik enorm tegen opzat, ik was bang dat ik geen vrienden kon maken dus sloot ik me af. Maar na een paar maanden in mijn klas begon ik bevriend te raken met vriendin die nu nog steeds mijn beste vriendin is! We hebben altijd ongelooflijk veel lol samen maar door dat ik me voor de rest van de klas afsloot behandelde ze me anders. Ik sloot me zelf helemaal af en me vriendin was de enige waar ik tegen pratte. Na 2jaar op die school moest iedereen naar een andere school, ook ik en mijn beste vriendin, alleen zei ging kader doen, en ik bleef op basis. Ik voelde me daar echt rot om maar toch gaf ik niet op en dacht ik, ik begin gewoon op een nieuwe school weer opnieuw! Dus besloot ik mijn 3de jaar helemaal anders te doen. Toch ging het anders dan ik dacht, de eerste schooldag klapte ik gelijk weer dicht. Ik was weer het verlegen meisje dat niks zei in de klas, en altijd alleen zat. Maar gelukkig had ik toch nog mijn vriendin! ze zat dan wel in een andere klas, maar ze betekende nog even veel voor me.
In de klas had ik het niet echt naar mijn zin maar ik begon het toch wel naar me zin te krijgen. Ik kreeg nieuwe vrienden waar ik nu nog altijd me om ga. Ik kwam weer een beetje uit de put, en voelde me weer fijn. Totdat er een paar maand geleden een nieuwe jongen in mijn klas kwam. Hij leek me gewoon aardig en ging gelijk naast me zitten maar dat veranderde snel. Hij begon me te irriteren met "hey knappert mag ik je nummer?" in het begin vond ik het nog wel oke maar het bleef maar doorgaan. Als ik de trap af liep en hij liep achter me riep die weer "hey meisje ik wil met je" en zo gaat het tot de dag van vandaag de hele tijd door. Als ik er tegen in ga krijg ik de hele klas boos terug. Er worden de hele tijd foto's van me gemaakt en daar lachen ze dan hardop om waar ik zelf bij ben. Ik probeer met verdriet weg te stoppen met eten dus ben dit en vorig jaar best aangekomen, dus ik wil graag op een sport gaan om me ook meer zelfvertrouwen te geven. Alleen ik durf niet want straks doen ze daar precies hetzelfde als op school...






ik hoop dat jullie het niet erg vonden op dit te lezen. En ik hoor graag reacties!.
En excuses voor mijn typen want ik ben niet erg goed in hoofdletters en punten.

Groetjess