My Story

Schrijven kan ik zelf niet, vanwege de pijn in me handen, al een hele tijd zocht ik naar een oplossing
om mijn hoofd leeg te maken, Ik praat niet graag over me verleden maar weet dat ik er van binnen wel erg mee worstel, Ik ga niet weer heel me verleden vertellen, Maar wil in het kort het wel vertellen.

Elke dag sta ik op met een traan, en ga ik slapen met een traan..
Elke dag die boosheid en haat gevoel naar mezelf,
Elke dag spoken die vragen door me hoofd Waarom,?
Waarom ik, Waarom in alle vormen

Ik ben Moeder, maar kan me moeder gevoelens niet uiten
door een ander ben ik me huis kwijt geraakt,
ineens was ik alles kwijt, Mijn huis die totaal vernielt was Mijn spulletjes Niks was meer heel,
Mijn gezin, want moest naar een blijf van me lijf huis , waardoor de vader van me kindjes niet meer bij ons kon zijn
Sinds die dag, Verloor ik alles waar ik voor gevochten had ,,,

Die ene persoon die alles van me af nam, hoe hard ik ook vecht mijn toekomst steeds weer verstoort.

Eenzaam en alleen, zo voel ik me nu al 3 jaar.
foute keuzes die ik heb gemaakt, doelbewust nee.!
Stom genoeg geloofde ik ..

Van me af schrijven heeft me altijd geholpen maar deed er niks mee, van de dokter
moet ik weer met een behandelaar gaan praten
in die 3 jaar heb ik veel therapie gehad, maar heb me nooit daarna beter gevoelt.
Maar besef nu dat ik niet langer zo kan leven, een jaar geleden begon mijn haat gevoel naar mezelf om te
slaan, enkel ongelukkig zijn was niet genoeg ik kreeg heel erg de drang om aan de buiten kant aan mezelf te laten
zien wat voor pijn ik in me hart droeg . de littekens van me hart op me lichaam te tonen.
tot hechtingen toe sneed ik mezelf zo erg en diep dat elke snee nu nog zichtbaar is.
ik wilde niet dood . Maar als ik zo door ga word het wel me dood,
en besef wat hebben mijn kindjes dan aan mij, ook al zijn ze niet elke dag bij mij.
Ooit komt die dag dat alles goed komt.
maar dan moet ik wel van mijn haat en boosheid na mezelf toe afkomen, of het een plek te kunnen geven.

Ik ben me kindjes kwijt geraakt, Ik heb juist het voorbeeld gekregen hoe ik het niet moest doen
en ook al weet ik dat door andere mijn kindjes bij me weg zijn gehaald. Ik niet met mezelf kan leven hoe heb ik
het zo ver laten komen,? waarom vertrouwde ik ?

Ik wil niet meer met hulpverleners praten bepaalde dingen uit me verleden wil ik vergeten
en niet steeds na boven halen, vaak voelde ik me alleen maar slechter na een therapie gesprek
Ik weet dat ik iets met me haatgevoel moet doen en dat ga ik ook doen.
met hulp van een Dagboek waar ik elke dag mijn ei kwijt kan, Mijn gevoelens en gedachtes positief of negatief
kan uiten zonder er gelijk commentaar op te krijgen.

Ik geloof dat dit me gaat helpen,