My life

Mijn naam is Merit (v) en ben 23 jaar. Ik word bijna 24, jeetje tijd gaat snel.
Het is alweer 14 jaar geleden dat mijn moeder overleden is. Ik mis haar nog ieder dag. De meeste zullen reageren met:"ja, dat is toch logisch."
Het duurde lang voor ik kon accepteren dat ze er niet meer was. Nog steeds heb ik het gevoel waarom wij..
Het is zinloos, ik zal haar nooit weer zien of haar kunnen vasthouden.
Dit doet pijn, ik wil erover praten vooral met mijn vader. Mijn vader praat er niet graag over, hij heeft het op zijn manier een plaatsje gegeven. Ik weet zeker dat als mijn moeder nog geleefd had was mijn vader niet zo in de put geraakt. Zeg nooit, nooit. Mijn moeder had de pijn kunnen verzwakken en ze waren er samen uit gekomen. Dan hadden ze elkaar om op te leunen en elkaar kunnen opvangen.
Mijn ouders hadden een goed huwelijk, dat wat ik kan herinneren van toen ik 10 jaar en jonger was.
Gek genoeg herinnerd mijn broertje niet veel meer, ik probeer iedere keer als ik een foto zie mezelf die herinneringen omhoog te halen. Ik zou het zo erg vinden als ik niet meer zou weten hoe mijn moeder eruit zag.
Helaas tijd verstrijkt, herinneringen vervagen hoe dan ook..