Moeilijke Keuze

Ik heb al de hele nacht niet geslapen en vanmorgen werd ik wakker met vreselijke koppijn. Daarbij voel ik me ontzettend leeg een depressief van binnen. Dit heeft allemaal te maken met gisteren avond.

Mijn familie en vrienden zeggen allen dat mijn huidige relatie niet werkt en ook niet zal gaan werken. Mijn hersenen begrijpen precies wat iedereen bedoeld.. maar wat als..
Wat als ik een verkeerde beslissing maak en er daarna niet meer van terug kan komen.

Mijn hart wilt niets liever dan samen blijven. Ik blijf diep van binnen hopen dat het nog goed zal komen, dat hij weer kan worden zoals hij was.

Toen ik hem leerde kennen was ik een wrak. Hij heeft me gesteund waardoor ik beter ben geworden. Een tijdje lang heb ik zelfs hardop durven zeggen dat ik eindelijk gelukkig was.
Ik begrijp niet hoe iemand zo kan veranderen, en of dit dan blijvend is ja of nee..

Ik begin mezelf af te vragen of ik wel weer zo gelukkig kan worden samen of zou ik dat met iemand moeten zijn.

Ilse adviseert mij om een pauze te nemen. Het doet me pijn om te horen dat ze al langere tijd aan me kan zien dat het niet goed met me gaat ook al heb ik er nooit een woord over gezegd.
Natuurlijk doet het ook pijn als mijn oom toegeeft pijn te zien in mijn ogen.. ik voel het ook.

ik verwacht dat hij binnen 1 tot 2 uur hier zal zijn waarna ik een belangrijk gesprek moet voeren.
Ik vrees dat ik niet hard kan zijn waarna hij weer gewoon de draad zal oppakken..
maar ben ik te hard dan raak ik hem misschien kwijt

misschien moet ik de middenweg nemen. Niet doorgaan maar het ook niet uitmaken.
Ik twijfel over een pauze.. wat als ik te zwak ben en het niet volhoudt.. wat als ik er zo veel van geniet dat ik niet meer samen wil zijn.. of het ergste, wat als hij inziet dat ie beter af is zonder mij.

Wij zeggen altijd: voor altijd en eeuwig, nooit meer zonder elkaar want dan kunnen we niet leven..
Moet ik die belofte breken? Zal hij die belofte breken?

Als de hele dag kan ik niet eten, rusten of lachen.
Dat ga ik natuurlijk ook niet lang volhouden..

Ilse zegt dat ik niet op zijn berichtjes moet reageren maar ik kan het niet laten.
Geef ik dan toe...

Mijn gedachten kunnen tegenwoordig niet meer zeggen dan: wat als...

Ik weet niet of ik moet luisteren naar mijn familie, vrienden, brein of hart.
Ik weet niet waar ik gelukkig van wordt.

IK weet dat mijn verhaal depressief klinkt maar dit is momenteel de enige opluchting die ik kan vinden.


/