Mijn zoontjes voetjes.

Het is stil in mijn huis.
Los van de vogels die opvallend vroeg wakker lijken te zijn hoor ik niks.
M'n gezicht tintelt en m'n keel is droog.
Ik commandeer de vogels hun snavel te houden, ze negeren me.
Ik doe de deur naar het balkon open voor wat frisse lucht en steek een sigaret aan wat er juist weer voor zorgt dat die frisse lucht meteen veranderd in een grijze wolk van as.
M'n woonkamer is bezaait met flessen, kledingstukken en de vloer plakt van alle verspilde alcohol.

Hij zei; voor de dooie en gooide wat whisky op de grond , meteen begon hij een verhaal over alle dooie mensen die hij kent.
Dat zegt mij niks, ik ken geen dooie mensen, toch doe ik mee met zijn rare gebruik; Voor de dooie!
Terwijl ik zie hoe mijn pas gedweilde vloer besmeurd word met alcohol.
Het maakt me niet uit. Nu niet. morgen wel, maar dat ben ik alweer vergeten.

Vandaag maakt het me wel uit. Ik zie meteen voor me hoe mijn zoontjes blote voetjes zullen vast plakken aan het rare gebruik.
Ik wil niet dat mijn zoontjes voetjes vast plakken aan de vloer.
Ik denk er even aan om nu direct de vloer te gaan dweilen.
Maar ik ben niet in staat.
Niet in staat voor wat dan ook.
Ik moet terug naar bed, m'n ogen dicht doen en niet meer aan m'n zoontjes voetjes denken.
Ik kruip in het holletje waar ik 10 min eerder halfslapend uit ben gekropen.
Ik probeer te negeren dat er iemand naast me ligt.
Iemand die zich niet eens zou kunnen voor stellen waarom ik me zorgen maak om m'n zoontjes voetjes.
Het persoon naast me maakt geluid.
Niet bewegen, hij mag niet wakker worden, nu nog niet.
Maar het is al te laat.
Hij pakt me vast en zonder wat te zeggen gaat mijn ondergoed naar beneden.
Ik wil niet.
Wat wil je niet?
Ik wil slapen, jij moet ook slapen.
Hoort ie het nou niet of wil hij het niet horen?
Ik laat het over me heen komen waarna ik eindelijk in slaap mag vallen.
Als ik wakker word is mijn huis nog steeds stil, mijn vloer iscnog steeds vies maar gelukkig is het persoon weg.
Ik wil hem nooit meer zien.
Nu niet, misschien de volgende keer als ik me alleen voel.


Het is stil in mijn huis.
Los van de vogels die opvallend vroeg wakker lijken te zijn hoor ik niks.
Mijn keel is droog dus ik zet water op voor een kopje thee.
Ik zet de balkon deur open voor wat frisse lucht en begin een gesprek met de vogels.
Ze lijken het eens te zijn met alles wat ik zeg.
Alles is op z'n plek deze ochtend.
Zelfs de vloer glimt terwijl ik een hekel heb aan dweilen.
Terwijl ik mijn eerste sigaret opsteek dek ik de ontbijt tafel.
Ik kook een eitje en doe croissantjes in de oven.
Een bordje voor mij, een bordje voor zoontje en een bordje voor hem.

Hij zei; Ik lust wel een croissantje supervrouw toen ik hem vroeg wat ie bij z'n ontbijt wou.
Komt voor de bakker grapte ik.

Terwijl ik richting mijn slaapkamer loop hoor ik de mannen nog steeds even hard snurken als toen ik 10 min geleden stiekem uit m'n holletje kroop, hopend ze niet wakker te maken.
Maar nu mogen ze echt wel wakker worden
Ik kus ze allebei op hun voorhoofd.
Het ontbijt is klaar..
Mijn zoontje is meteen klaar wakker.
Ik ruik croissantjes mama.
Dat klopt, ga maar gauw aan tafel zitten.
Hij rent op z'n blote voetjes naar de woonkamer.
Het duurt het persoon die naast hem lag iets langer om wakker te worden
Maar uit eindelijk komt ook hij bij ons zitten.
Mama zegt dat de vloer zo schoon is dat je ervan kan eten!
Dat zal best, maar zullen we maar gewoon aan tafel eten?
Straks heb je een geplet ei aan je blote voetjes.
Hij lacht. Gaan we morgen weer met z'n allen ontbijten en maak je dan ook eitjes en croissantjes mama?
Misschien wel! Vandaag is het in ieder geval erg gezellig he?
Dat beaamt hij. Vind ik ook supermama zegt het andere persoon terwijl hij me een kus op m'n wang geeft.