Mijn eerste verhaal, veranderen.

Oké, mijn eerste verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven, maar op één of andere manier voel ik het ergens om gewoon te doen. Het liefste vertel ik het iemand wat er allemaal in mijn hoofd omgaat. Alleen ik ben nogal een gesloten persoon en zodra ik iemand wil vertellen, wat ik echt voel of denk, schiet ik dicht. Komt er niks meer uit mij.

Ik voel me opgesloten in mijn lijf. Ik kan het heel moeilijk omschrijven. Mijn brein wil zoveel, maar mijn lichaam wil niet. Ik heb zoveel dingen die ik wil zijn, maar ik kom niet vooruit. Twee jaar geleden was het er plotseling. Ik kon het opeens niet meer handelen, al die gedachtes in mijn hoofd. Soms vragen mensen wel is wat er dan allemaal gebeurt in mijn hoofd. Het verschilt per seconde. Ik omschrijf het wel is als je van punt A naar punt B wilt lopen, maar dan door een winkelstraat. Je wilt in één keer door lopen, maar onderweg raak je zo vaak afgeleid en ga je bij een winkel naar binnen en ondertussen vergeet je dat je naar punt B aan het lopen was. De winkels staan voor onderwerpen in mijn dagelijkse leven, zoals school, werk, dingen die ik moet doen, of die ik wil doen, of wie ik wil zijn. Eigenlijk alles wat iemand bezig kan houden. Alleen als ik mijzelf vrolijk voel, lukt het me allemaal nog wel. Komt er een sombere gemoedstoestand bij of heel veel stress of ik moet iets doen waar ik niet achter sta dan handel ik het niet meer. Kom ik niet uit mijn bed. Sla ik helemaal dicht. Dan na meestal een week, heb ik het weer op een rijtje en ga ik er weer voor.

Ik vraag mezelf heel vaak af waar het allemaal vandaan komt. Ik heb drie personen die mij altijd proberen te helpen, er klaar staan voor me als ik ze nodig heb en mij ook echt willen begrijpen. Ik schiet alleen steeds dicht. Als ik met ze praat wil ik altijd van te voren zoveel vertellen, de woorden heb ik al bedacht in mijn hoofd. Alleen dan spreek ik met ze en schiet ik dicht, weet niks meer op dat moment. Als het mee zit, word ik dan ook nog de persoon die ik absoluut niet wil zijn. Tenminste zo kom ik over. Droog in mijn antwoorden en een ongeïnteresseerde houding. Een soort beschermlaag, net of mijn onderbewuste nog niet klaar is om mijn problemen te delen en het op te lossen, verder gaan met leven en niet overleven.

De mensen die weten dat het niet zo goed gaat met me denken altijd dat het met mijn coming-out te maken heeft, maar dat heeft het echt totaal niet. Het is zeker een ding waar ik twee jaar geleden over wakker lag, maar nu allang niet meer. Ik heb mezelf geaccepteerd en de mensen om mij heen, mij ook. Ik ben de enige in mijn vriendengroep en ik mis ook wel iemand die ook zo is, waarbij je advies kan vragen over een aantal dingen, gewoon iemand die het begrijpt en het zelfde doormaakt als mij. Mijn vrienden waren in het begin ook super enthousiast en vertelden het aan bijna iedereen en alles wouden weten, hoe ik dingen zag en hoe ik dingen deed. Vooral toen het uitging met mijn vriendin, wouden ze me aan iedereen koppelen. Toen moest ik wel even ingrijpen, want ik hou er niet zo van om mezelf lesbisch te noemen en dat je het speciaal moet beamen bij iemand, want kom op hè, het is de 21ste eeuw. Moeten we ons echt nog een label geven?

Laatst ben ik er achter gekomen dat ik niet zo van iemand hou die mij claimt. Ik was van de week bij een intakegesprek voor een psycholoog en ze vroeg me waar ik qua mens allergisch voor ben. Ik wist hier niet echt gelijk een antwoord voor. Toen ik in de bus naar huis toe ging, kwam de vraag weer in me op. Ik zat in mijn gedachtes wat mijn vertrouwenspersoon (zo noem je dat geloof ik) had gedaan. Ze had naar twee van de drie mensen die ik het meest vertrouw een mail gestuurd dat ze afstand van mijn moesten doen en niet contact mochten zoeken als zagen dat het niet goed met mij ging. Tenminste zo kwam het bij mij over. Geen vragen stellen die de vertrouwenspersoon moet vragen. Ze had het mailtje gestuurd zonder dat ik er iets van wist. Ik kwam hier achter doordat ik vond dat, één van de personen die ik het meest vertrouw, een beetje afstandig tegen me deed, terwijl we altijd het heel goed met elkaar kunnen vinden. Op dat moment voel ik me heel erg geclaimd en voelt het net of er iets wordt verboden wat ik juist zo hard nodig heb. De vertrouwenspersoon is super lief en heeft echt het beste met me voor, maar ze is niet geschikt voor mij. Ik ben gewoon allergisch voor haar.

Toen ik die conclusie had gemaakt in mijn hoofd, ging ik verder denken. Heb ik dit vaker met mensen? Ik moest gelijk denken aan mijn eerste relatie met een meisje. In het begin vind ik het allemaal leuk en spannend, maar na een klein jaar ben ik wel uitgekeken en dat is altijd op het zelfde moment als ik een relatie zit. Het moment dat er zo onbewust een keuze moet gemaakt worden, wil je met deze persoon echt verder gaan of niet. Meestal hebben mijn relaties de keuze al gemaakt en maken ze plannen om samen te wonen of straks in de zelfde stad te studeren. Een heel levensplan. Dan voel ik me eigenlijk gewoon weer geclaimd en zorg ik dat ik zo snel mogelijk weg ben.

Ik weet niet wat ik in mijn leven wil. Ik weet alleen dat ik niet afhankelijk wil zijn van iemand of iemand van mij. Ik moet van mezelf, mijn eigen persoon worden en ik zie dat alleen maar gebeuren als ik het zelf het moet doen en ik moet absoluut niet iemand bij me hebben die mijn leven al gaat uit plannen, of haar eigen leven gaat aanpassen aan de mijne. Ik geloof in 'ware' liefde en ik denk als je die persoon ontmoet, je het beste naar elkaar naar boven haalt. Je elkaar steunt in elkaar eigen leven en je er voor zorgt dat die gene de beste versie van zichzelf wordt. Kortom ik heb die persoon nog niet gevonden.

De beste versie van jezelf worden kan natuurlijk ook gewoon zonder je 'ware' liefde te vinden. Alleen ik vind het wel erg lastig. Ik bedenk het allemaal in mijn hoofd, een plan van aanpak. Vervolgens voor ik het niet uit. Zo gaat mijn vicieuze cirkel, ongeveer één keer in de twee weken. Volgend schooljaar moet ik weer tien weken op stage en dat is nu mijn doel, al een maand lang, om dan een betere ik te zijn, Iemand die niet rook, niet te veel drinkt, de deadlines op school haalt, mijn eigen klanten goed en snel helpt, naar de sportschool gaat, aardig tegen iedereen is, gezond leeft, ondernemend is, kortom alles wat ik nu niet doe of ben. De vraag die ik mezelf altijd stel is, waarom doe ik het niet gewoon? het antwoord ben ik mezelf nog verschuldigd.

Ik denk dat het komt doordat ik heel veel kan denken en ik eigenlijk gewoon moet doen wat ik wil veranderen. Soms denk ik of ik wel klaar ben voor verandering. Eigenlijk leef ik niet zo heel veel verkeerd, tenminste voor de mensen van buiten af. Ik heb veel vrienden en geniet van het leven. Soms te veel. Dat zijn ook de momenten dat ik me het slechts voel van binnen, de momenten dat ik te veel geniet en dan bedoel ik vooral veel drank en gezelligheid. Als ik thuis kom van een feestje en ik heb wat te veel gedronken dan breek ik helemaal. Ik kan dan wel uren huilend op de grond zitten met mijn rug tegen de deur. Dan denk ik weer over al die punten die ik niet ben, maar zo graag wil zijn.

Soms krijg ik ook wel is de vraag of ik aan zelfmoord denk. Nou, ja. Niet echt de vraag. Een beetje vragen die er naar vissen, vooral als ik echt in een dipje zit. Ik denk er niet over na, alleen als iemand me er naar vraagt. Alleen als ik door heb dat iemand er naar probeert te vissen, maar dan nog niet over het zelf doen. Ik vind het ook een hele enge gedachte die ik echt niet in mijn systeem wil hebben. Het is wel altijd zo een realisatie moment als iemand daar over begint. Kom ik zo depressief over? Ik haat dat woord trouwens ook, het klinkt zo depressief. Als of je het helemaal niet meer ziet zitten en je op je ergste breekpunt bijna bent. Ik weet dat ik nog tien keer dieper kan vallen dan mijn diepste punt. Soms wacht ik er ook wel is op dat punt dat echt je laagste is. Dat ik het echt niet meer allemaal kan handelen. Is dat raar? Ik vraag me dan wel is af wat ik kan handelen, fysiek en lichamelijk gezien. Deze gedachte maakt mij ook wel is bang voor de toekomst. Ik weet dat ik nu in een dal zit en mijn piek zal ook wel weer komen alleen ik ben bang voor dat tweede dal, want die komt er ook aan.

Misschien is dat wel het punt dat ik niet wil veranderen. Dat ik bang ben dat het straks nog tien keer zo erg is en ik echt op dat diepe punt eindig. Maar wat is het leven zonder pieken en dalen? Het wordt ook wel weer is tijd voor een piek.

Liefs, Tessa