Mes.
Er is zojuist een mes in mijn rug gestoken.
Althans, zo voel ik dat.
Het lijken er wel honderden.
Het gaat over de stal waar ik de paarden deed.
Elke dag was ik er.
Elke dag deed IK alles.
Elke dag weer.
Eind reizen, hard werken.
De rest deed niks.
Zoveel moeite gedaan.
Maar waarom?
Als je even niet meer kunt.
Word je aan de kant gezet.
Zegt het niets,
Dat ik vlasbalen van 20kilo per stuk,
Heb lopen verslepen.
Terwijl ik niet meer dan 10kilo mag tillen,
Door mijn rugklachten.
En dan nog wel 145 balen.
Zegt het niets,
Dat ik elke dag 50km gereisd heb.
Om er voor de paarden te zijn.
Zegt het niets,
Dat ik al het geld wat ik had.
Geïnvesteerd heb in goede spullen voor de paarden.
Zegt het niks,
Dat ik dag en nacht klaar stond.
Dat ik er was als het nodig was.
Dat ik zoveel moeite in de paarden gestopt heb.
Zegt dat niks?
Blijkbaar niet.
Ik kon even niet.
En nu rijd er al iemand anders op mijn paarden.
Nu kunnen ze ineens alles voor de ruiters en stalhulpen betalen.
Maar voor mij kon dat niet?
En ik ben natuurlijk weer zo gevoelig.
Dat ik de hele nacht wakker ga liggen.
Maar dat doet jullie vast ook niks.
Ik was gewoon een hulpje.
Niks meer en niks minder.
Het maakt niet uit hoeveel moeite, tijd en energie ik erin gestopt heb.
Het maakt niet uit hoeveel geld het me al gekost heeft.
En het ergste is.
Ze weten niet eens dat ik dit allemaal al weet.
En wat ze ook niet weten.
Is dat ik morgen onverwacht mijn spullen kom halen.
Zodat ze niks kunnen verstoppen.
En ja, ik neem ALLES mee.
ALLES wat IK betaald heb.
KUTKUTKUTKUTKUTKUTKUTKUTKUTKUTKUTKUT
xInvisible
xInvisible, vrouw, 35 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende