Mama

Mama, waarom?

Paar maand geleden, bloeddruk van 240/135.
Aan de medicijnen, veel controle, het ging beter met je.

Gistermorgen, ik werd wakker van een geluid in de badkamer.
Ik ging kijken en daar zat je, je was ingezakt en zat half onder de douche met je kleren aan.

Je kon niet meer goed praten, en je coördinatie was weg.
Ambulance gebeld, papa gebeld.
Jou afgedroogd en droge kleren aangedaan.

Toen moest je de trap af.. je kon het wel zelf zei je.
Maar bij elke beweging was je de weg gewoon helemaal kwijt.

Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis, allemaal controles.
Waarschijnlijk een herseninfarct.
Praten ging niet beter, coördinatie ging niet beter.

Je was ook nog misselijk, overgeven, tot er alleen nog gal over was.
Vanmorgen was je rustig, maar om 1uur kreeg ik telefoon.

Ik was op stage, papa en zusje zouden me ophalen omdat het helemaal niet goed met je ging.
2 uur kwamen we aan, kregen we te horen dat je overleden was.

Aan een 2e herseninfarct, in de hersenstam.

Ik heb het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd,
mijn mama, mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriendin, mijn therapeut, mijn alles.

Het is niet eerlijk, hoe kan ik nou zonder mama?










there is a girl i know
she had a hard time i know
but it was only getting worse
girl stay strong i dont wanna see you hurt, so if you want tell me youre story and the rain will turning into snow that will go when te sun shines all for you xxx je neefie