Mama

Elke dag denk ik aan je. Ik gun je een fantastich leven. Maar nu we niet meer samen zijn, lijkt onze band verdwenen. En leef ik mijn leven zonder jouw. Ik ben jaloers dat je jouw leven hebt kunnen herpakken en verder bent gegaan. Zonder mij om je heen. Heb jij mij niet meer nodig, of was ik teveel? Mijn leven lijkt stil te staan. De jaren tikken door en het gemis lijkt groter te worden. Maar ik ben bang dat je mij vergeten bent. Je liet mij achter en ik herinner die dag als gister. Als het donker wordt zie ik de beelden voorbij flitsen en vraag ik mezelf af of je het nog herinnert, wij samen. In de jaren daarvoor had ik het gevoel dat ik van betekenis was voor jou, en kreeg vertrouwen in ons, in mij en in jouw. Maar daar heb ik kort van mogen genieten. De reden dat je mij verliet weet ik niet maar ik weet dat als we elkaar ooit mogen ontmoeten dat ik je nooit meer los laat. Tot die tijd blijf je in mijn hoofd rond spoken en blijf ik maar hopen. En jouw te mogen zien met mijn eigen ogen. Ik durf soms mijn tranen te laten lopen. En hoop jouw hart voor mij te kunnen openen!