Love sick... 1e berichtje

Bijna 3 maanden geleden is het uitgegaan met mijn ex-vriendje. Het was mijn eerste echte liefde, dus dat het uit ging kwam voor mij super hard aan. Ik was echt 1 grote ramp ik wist niet meer wat ik moest doen en was heel de dag door verdrietig. Ik denk dat veel van jullie dit gevoel kennen, iedereen heeft toch weleens liefdesverdriet gehad? Ik ben 18 jaar en weet dat vriendjes en relaties op deze leeftijd niet voor altijd zijn, maar wat ik had met deze jongen was echt bizar. We waren al twee jaar lang bevriend en achteraf bleek dat hij mij al die tijd al zag zitten. En ik zag hem stiekem ook wel zitten. In die tijd had hij een vriendin, de reden dat het uit ging met haar kwam deels door onze gevoelens voor elkaar. Vanaf het punt dat het uit was tussen hem en dat meisje, gingen wij afspreken, whatsappen jullie zullen het vast wel herkennen. Na een tijdje waren we vriendje en vriendinnetje, maar zoals bijna in iedere relatie ging het weleens minder. En bij mij was dat toen hij vreemd was gegaan. Hij had met een ander meisje gezoend en ik was er kapot van. Hij heeft zichzelf bewezen en ik heb het hem vergeven. Achteraf had ik dat nooit moeten doen, want het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen ons, omdat ik hem simpelweg niet meer vertrouwde. Na een tijdje ging het toch wel steeds beter en daar was ik heel blij mee. Maar toen maakte hij het onverwachts uit. Hij zei: "Ik heb geen zin meer in het hele relatie gedoe." Ik was boos, verdrietig en hopeloos. Ik stelde hem vragen zoals: "wat heb ik verkeerd gedaan?" "Vind je iemand anders leuk?" "Komt het ooit nog goed?" En op die laatste vraag antwoordde hij ja. Hij kwam zijn spullen ophalen en zei dat hij me miste en van me hield. Ik met mn domme kop trapte erin.. En nog steeds. De laatste keer dat ik hem heb gezien was vorige week en hij blijft maar contact met me zoeken en lieve dingen zeggen. Ik heb hem gevraagd me met rust te laten, maar dat kan hij niet. Hij zegt dat er geen leukere meisjes zijn dan ik, dat hij van me houdt en dat hij me wil zien. Ik kan jammer genoeg geen nee zeggen tegen deze jongen, want ik mis hem nog steeds en hij is de enige voor mij. Ik vergelijk elke andere jongen die ik spreek onbewust met hem. Hij zit elke seconde van de dag in mijn hoofd. Met alles wat ik doe denk ik aan hoe hij zou reageren, denken of doen. Ik ben gestopt met hem whatsappen en aandacht geven en heb gezegd dat hij het initiatief moet tonen. Ik heb tegen hem gezegd dat het helemaal klaar is, niet meer afspreken bellen en niet meer zoveel whatsappen, maar dan schrikt hij want hij wil me niet kwijt. Ik weet niet wat ik moet doen...