Little of life

Hoe zal ik eens beginnen?
Mijn leven is altijd wel een rommeltje geweest.. Ik ben nu 17 en woon op mezelf, mijn thuissituatie was nooit perfect ofso, maar het begon eigenlijk toen mijn ouders gingen scheiden.

Ik was 9 jaar en mijn moeder nam mij en mijn zusje op een dag mee, weg van het huis waar we geboren waren en we ons hele leven met onze ouders hadden gewoond. Vanwege de scheiding kwam jeugdzorg er bij, die de hele situatie voor mij en mijn zusje begleidden.
Het bleek dat mijn moeder een verhouding had met de vader van het beste vriendinnetje van mijn zusje, die 2 jaar jonger is dan ik ben. Ongeveer een half jaar na de scheiding kreeg mijn vader ook een nieuwe vriendin.

Mijn moeder wilde dat we bij haar woonden dus gebeurde dat. Het probleem was alleen dat mijn moeders nieuwe vriend last had van agressieproblemen. Dat werd erger en erger en op een gegeven moment zijn mijn zusje en ik bij onze vader wonen. Mijn stiefmoeder bleek reuma te hebben, wat betekent dat ze altijd met pijn rondloopt. Dit ging niet ten goede van haar humeur, en dat van mijn vader, en met 2 meiden die in de puberteit dreigden te raken werd dat een heel gedoe.

Maar naarmate ik ouder werd kreeg ik mijn eigen wil en werd ik opstandig. Ik ging werken bij de supermarkt, waar ik overigens al snel een jongen leuk ging vinden. Ik kon het goed vinden met collega's en wilde vaker weg. Maar vaak mocht ik niet weg en sowieso niet tot laat..

Op een dag, ik was toen 15 jaar, was er een bedrijfsuitje, maar na het bedrijfsuitje gingen de meeste van mijn collega's naar de kroeg. Ik wilde niet dat meisje zijn die nooit meemocht dus nam ik geen risico en ging mee zonder het te laten weten aan mijn ouders. Daar waren ze niet bepaald blij mee.. Ik mocht als straf niet naar een feest waar ik met vriendinnen heen zou gaan op koniningedag. Mijn begeleider van jeugdzorg heeft er toen voor gezorgd dat ik evengoed wegmocht, waar ik erg blij mee was. Alleen was het volgende probleem, ik moest om 6 uur 's avonds terug zijn, veel te vroeg natuurlijk. Rond 7 uur savonds werd ik gebelt door mijn vader, maar ik wist dat ik in de nesten zat, dus nam ik niet op. Ongeveer een uur later belde mijn broer me, en hem nam ik wel op. Hij vertelde me dat ik zo snel mogelijk naar huis moest gaan want anders zou het nog erger worden. (Mijn broer woonde toen op zichzelf met zijn vriendin niet ver van mijn vader vandaan) Toen ik thuiskwam waren mijn ouders helemaal over de rooie. Ze zeiden dat ik op kon rotten, waarop ik mijn broer heb gebelt, en hij zei dat ik daarheen kon komen.

Sinds die dag woon ik niet meer thuis. Ik heb ongeveer een maand bij mijn broer en schoonzus gewoond, waar ik van jeugdzorg wegmoest omdat zij een te jonge leefstijl hadden. Toen heb ik een maand in een pleeggezin gezeten, en daarna kon ik naar een soort huis van jeugdzorg waar nog 5 anderen woonden die niet meer thuis konden wonen. Daar zouden we voorbereid worden op het zelfstandig wonen.