life goes on!

Ik vraag me steeds vaker af wat doe ik hier op aarde, waarom begrijpen mensen mij niet, waarom liegen mensen en doen ze je pijn. Waarom zet ik mijn masker niet ene keertje af. Waarom laat ik mensen niet zien wat ik voel, dat ik sterf vanbinnen! Het leven gaat niet altijd over vreugde, liefde en blijdschap, dat wee tik zelf ook wel maar dat ik het allemaal zo somber in zou gaan zien, dat had ik totaal niet verwacht! Mijn verhaal is lang en zal niet in 1 keer worden geschreven maar zal kijken hoever ik kom.

Nou vanaf het moment dat ik geboren was, als laatste kind. Samen met mijn zussen had ik wel ene redelijk ¡§ normale¡¨ jeugd tot ongeveer 14, maar dat komt zo.
Ik was een vrolijk kind, groeide op een in later criminele basisschool klas, ik was het enige meisje met ene hogere intelligentie in de klas. De rest van de meiden waren lager geschoold. Daardoor was ik altijd ene lievelingetje en kreeg je jaloezie van de anderen, dat was als kind niet altijd fijn, maar leerde da tik me beter op me prestaties kon richten dan op deze negatieve aandacht! Maar op 1 vlak konden deze meiden mij toch raken, ik was niet dun. Dus kwam ik meer in jongens groepen terecht! Want ja , jongens oordelen daar op jonge leeftijd minder over ƒº , waar ik mij prima mee vermaakte! Tot in de tweede klas waren mijn vrienden 90% jongens en 10% meiden. En begon ik te zien dat ik anders was. Ik was na de basisschool naar de middelbare school gegaan, gescheiden van de rest van mijn basisschool klasgenoten. En kwam terecht in een klas waar iedereen een gelijke intelligentie had, daar kwam ik snel achter, toen kwam ik erachter dat er ook intelligente ¡§ dunne en mooie¡¨ meiden bestonden. Die mij buitensloten omdat ik voller was, en meer met jongens omging, ik had in die tijd ook totaal geen gevoel voor mode en droeg het liefst jongens spijker broeken. Toch kreeg ik enkele meiden groepje, waar ik mij goed mee vermaakte! Ook al voelde ik me nog steeds niet gelukkig. Ik die periode ging ik afvallen had ik besloten, maar wat was eten toch lekker! En nee, je moet stoppen! Dacht ik dus ik ging stoppen. Gooide gesmeerde boterhammen weg, kocht pillen en stak mijn vinger in mijn keel. Hele kort en hard gezegd! Ik hield het niet lang vol, want ik werd er ziek van, en energie loos. Mij ouders vonden de pillen en werden, jaja, BOOS!
Niet da tik anders gewend ben, de eerste reactie thuis was altijd BOOS! En daarna verdriet! Nou die periode deels achter de rug gehad, het ging goed ik had vriendinnen die me accepteerde, maakte lol, ontdekte jongens en vriendjes, maakte een hele goede vriendin, wat ook weer eindigde, ook weer een ander verhaal

Dat verhaal is ook voor latere zorgen, ik had dus ene leuke periode van een jaar ofzo. Toe kwam jij. Mijn vader, een alcoholist, die alles vernietigde in mijn leven. Je zorgde ervoor dat ik me miserabel voelde. Dat ik mij zo erg inspande, mij overwerkte. Door jou is de lust in mijn leven verdwenen. Door jou is mijn angst om te binden groter geworden. Het vertrouwen in mensen is verdwenen. Jij hebt mij duizenden keren beloofd te stoppen. Je hebt met pijn gedaan mentaal en fysiek, je maakte me wakker voor vergiffenis, je werd boos als ik me een dagje niet goed voelde, da tik school niet goed deed. Terwijl alles door jou kwam, naja alles dat kan ik niet zeggen, maar wel veel. Dagelijks moet ik jou nog zien, lief doen, normaal doen. Dagelijks krijg ik verwijten over mij heen wat een gevolg was van jouw buien. Buien die er al langer zijn, dan ik me herinner, ik was de jongste van drie, de jongste die ze wilden beschermen, maar de waarheid kwam 3 keer zo hard aan.
Altijd als ik jou zie, zoek ik weer bewijs, en confronteer ik je, maar jij ziet het niet, jij deed mijn pijn, ik was verdrietig maar het verdriet nam af. Het verdriet is eerder woede, maar deels verdriet. Keer op keer vergeef ik je! Waarom? Waarom? Het antwoord:

Jij bent mijn vader

Maar moet ik wel zo redeneren, jij bent de oorzaak van veel problemen, jij bent iets wat altijd er is. Je hebt bedronken deelgenomen aan het verkeer, meerdere malen en weetje wat, je leeft! Je had mensen kunnen doden, dat was erger geweest dan als jezelf dood was gegaan! En het is vreselijk da tik zo denk, maar wat moet ik dan?
Ik zit hier lusteloos, verdrietig, woedend en alleen. Omdat ik mensen niet meer vertrouw! Ik me niet durf te binden! En omdat ik heb gemerkt hoe schijnheilig de wereld in elkaar zit. Ik zit hier elke dag mentaal met pijn en fysiek! Ik, ben ik ook al weet ik niet wie ik is.

Mijn problemen nu:
- Mijn vader
- Mijn educatie
- Mijn afval probleem wat ondanks weer is begonnen
- Mijn hoofd dat in de war is
- Mijn gezin
- Mijn humeur
- Mijn fysieke pijn
- Mijn probleem met hulp accepteren
- Mijn glimlach masker dat ik elke dag draag
- Mijn vertrouwingsprobleem
Ja heel leuk allemaal depressief, er zijn ook wel licht puntjes, echt wel dat wee tik zeker ook wel. Maar op een of andere manier verandert elk lichtpuntje in een bliksem flits, een donderslag. Maar ik ik blijf doorgaan, iets wa tik altijd al heb gedaan, en ik weet, dat er een periode zal komen waar alles goed zal komen!

¡§In three words I can sum up everything I've learned about life: it goes on.¡¨