lieve lieve lieve opa

Jemig, wat een vakantie. Wat een top vakantie moest worden, liep even anders.
Geen Thailand, niet paardrijden op het prachtige eiland.
Maar afscheid nemen, van een geweldig persoon. Van een super opa.
Je moet weten dat we er unaniem over eens waren met de klas van groep 8, dat jij de allerbeste opa was.
Een opa waar ik zo trots op was, mijn koning, mijn held, mijn beste vriend. Nooit hoefde ik me druk te maken om iets, alles mocht en alles kon. Paardrijden met je opa van 83 was normaal.
Zo hard mogelijk galopperen over het strand, en dan achteraf roepen pff dat ging wel langzaam hé?'
Of traditie getrouw naar de paardenkeuring, waar jij me meenam naar alle familieleden op het eiland, maar waar ik alleen maar oog had voor de lieve veulentjes. En luistervinkje speelden, want ik hoorde heus wel hoe trots je aan het vertellen was tegen iedereen dat ik op elk paard stapte en alles deed zonder maar na te denken. Glunderend haalde ik daarna de grootste mars repen die er waren, vervolgens nog even langs de ijssalon. Of die keer dat we een uur lang in de stromende regen hebben gewacht bij boot, omdat ik pappa en mamma perse wilde laten zien dat ik met jou aan het paardrijden was.
Of die keer dat we het buurmeisje die ernstig ziek was en niet meer kon paardrijden meenamen op de koets. En dat alleen ik mocht sturen, want ik was het kleine paardenmeisje, jou kleine paardenmeisje.
Wat we ook altijd deden was samen stiekem chocola eten s'avonds, of de eeuwige discussie of psv landskampioen zou worden. Waar jij overigens heilig van overtuigd bent, voor dit seizoen gun ik het ze van harte. Maar alleen voor dit seizoen hé!
Beste maatjes, jij mijn koning, ik het kleine meisje. Alles deden we samen, en als mensen vroegen hoe mijn vakantie was antwoorden ik standaard. Oh gewoon lekker 5 weken naar opa en oma geweest op het eiland. Met opa paardgereden en een beetje gezwommen. Want ook al haat jij zwemmen in de koude Noordzee, maar toen de kleinkinderen hadden bedacht dat we een x om 7 uur in de morgen zouden gaan zwemmen, ging je toch maar mooi mee.
Nu besef ik dat al deze herinneringen een luxe zijn, de kleine neefjes en nichtjes van nu, kunnen dit niet met jou doen. Nooit had ik er bij stil gestaan, wat ik had. Hoe geweldig het leven was.
Maar je beseft pas wat je hebt, als je het langzaam door je vingers weg ziet glippen.
De paarden, het huis, het eiland, de familieleden en vrienden op het eiland, de vakanties, de rust, en jouw. Opa, ik beloof je , ik zorg dat de paarden goed terecht komen, want er voor zorgen heb ik het geld niet voor. Ik beloof je dat ik nog zo vaak mogelijk naar het eiland ga, het huis kan ik niks over zeggen maar zoals je dat al zelf zei. Het is beter op het te verkopen, dan om er een familieruzie over te krijgen zoals de buren. ik beloof je dat elke keer als ik op het eiland ben, ga ik langs de vrienden en familieleden.
En zou ik ze vertellen hoe trots ik op jou ben.
En dan hoop ik dat ik er langzaam weer boven op kom. Dat het verdriet over gaat in vreugde dat ik het heb mogen meemaken. En dat mijn leven net zo mooi wordt als de jouwe. Dat ik de wereld kan zien zoals jij hem hebt gezien.

Want zoals jij zegt:
Het leven is machtig mooi, je moet alleen wel de wonderen leren zien. De wonderen zitten over al, in ieder hoekje, in ieder zonnestraaltje. En jij opa's paardenmeisje, jij lijkt zoveel op mij. Jij komt er wel!

Opa, je bent geweldig, en weet dat ik je mis