Leven met een angststoornis

Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik mijn eerste paniekaanval. Ik woonde nog thuis bij mijn ouders en lag in bed om te gaan slapen. Ineens kreeg ik pijn op mijn borst en begon mijn hart sneller te kloppen. Ik begon steeds sneller te ademen en kreeg mijn ademhaling niet meer onder controle. Het leek alsof ik een hartaanval kreeg. Gelukkig bleef ik wel rustig genoeg om te beseffen dat een hartaanval op mijn leeftijd wel heel uitzonderlijk zou zijn. Ik bleef in bed liggen en wachtte tot het over zou gaan en gelukkig gebeurde dat ook al vrij snel. Vanaf die tijd kreeg ik deze paniekaanvallen steeds vaker. Meestal als ik 's avonds in bed lag maar ook wel eens overdag. Het gebeurde dan vooral als ik op plekken was, waar ik niet direct weg kon. Bijvoorbeeld tijdens bijeenkomsten of vergaderingen voor mijn werk. Ik schaamde me voor de aanvallen en wilde niet "zwak" lijken. Daarom heb ik nog nooit iemand over de aanvallen verteld en gelukkig kan ik ze vrij goed verborgen houden. Van binnen ben ik in paniek maar van buiten ziet niemand iets aan mij.

Inmiddels zijn we tien jaar verder. Ik heb de aanvallen nog steeds maar wel in vlagen. Ze komen vaker als ik in een stressvolle periode zit en minder vaak als het rustig is in mijn leven. Ook weet ik inmiddels goed hoe ik de aanvallen aan moet pakken en heb ik trucjes bedacht waardoor ze weer stoppen. Toch is het me nog steeds niet gelukt om er volledig vanaf te komen. Op dit moment heb ik ze zelfs vaker dan ooit. Want met een zoontje met autisme, een dochter die volop in de peuterpubertijd zit, een zieke moeder, een drukke baan en een wens voor een derde kindje, is er op dit moment heel wat stress in mijn leven aanwezig. Maar daarover de volgende keer meer...