Leven in een waas

Je leeft in een Bel. Je zweeft langzaam de rumoerige, overvolle straten over. Mensen gedragen zich gejaagd, opstandig en onbeleefd. Overal wordt gezwetst, geschaterd en gebazeld, maar nergens wordt gepraat. Het laat je koud. De menigte gaat aan je voorbij. Mensen staren, mensen spreken over het kwaad en mensen vragen. Maar geen van deze personen heeft oprechte bekommernis voor jou of voor de zware last die je met je meedraagt.

Het is moeilijk om helder te zien wanneer alles wat zich aan jou presenteerde als de realiteit dreigt te verdwijnen. Langzaam maar zeker trekt die wezenlijkheid zich terug, de sombere kale vlaktes van de Diepte in. Het is er stiller, kouder, killer en vooral vager. De felle kleuren die je dagelijks heb mogen aanschouwen zijn vervangen door doffe grijstinten, die lastig zijn te onderscheiden.
Evenals de kleuren zijn ook de dagen hetzelfde. Continue word je geconfronteerd met dezelfde deprimerende routine, waar geen einde aan lijkt te komen. Je bevind je in een neerwaartse spiraal. Je draait rondjes om je eigen as en op den duur zal je zo duizelig zijn dat je uit de bocht vliegt. Het enige wat je zou kunnen doen is zorgen dat je minder snel draait, dat je de tijd vertraagt en er het beste van maakt. Maar over het feit dat je draait en dat je ooit de controle zal gaan verliezen wanneer je deze wijze van leven doorzet valt niet te speculeren.

De zon is reeds verdwenen. Het is donker en de Bel waarin jij je bevindt begint kleiner te worden. Langzaam maar zeker wordt het verstikkende gevoel van het gebrek aan zuurstof sterker. De druk op je borst wordt overdraagbaar. Het inhaleren gaat moeizamer dan ooit tevoren en door het gebrek aan vitale stoffen vergeet je om je adem weer uit te blazen. Uiteindelijk vindt het verlossende moment plaats wanneer de Bel knapt en je bevrijd zal zijn. Wanneer dit gebeurt zal het al te laat zijn, er zal niks van je over zijn op een betreurenswaardig hoopje vlees na dat ooit als Mens was bedoelt.
Mensen wachten een eeuwigheid op iemand die hun Bel vroegtijdig komt puncteren. Er wordt gedroomd over een geheimzinnige verlosser die ervoor kan zorgen dat al de sombere vlaktes in bloei komen te staan. Een vruchtbaar land vol wonderschone melodieën, gefloten door de meest prachtige vogels die zich hebben genesteld in torenhoge bomen. Boven dit nieuwgeboren land een fel schijnende zon, over het land een aangename lentebries. Een land waar kleur weer een plaats heeft gevonden en de mensen vredelievend en meelevend zijn.

Wacht niet op deze verlosser. Hij zal niet komen. Jij bent de grondlegger van je Bel, je eigen kerker. Je wilde anderen niet tot last zijn en je hebt jezelf daarom ondergedompeld in de grauwe, ziekmakende substantie. Je bent je eigen beul, martelaar, bewaker en gevangene. Dagelijks pijnig je jezelf met zaken uit het verleden. De beelden flitsen voor je ogen en de geluiden trillen na op je trommelvlies. Deze foltering kan doorgaan totdat de geesten uit het verleden je vergiftigen. Ze vullen je Bel met onbegrensde negatieve gedachtegangen waardoor deze uiteindelijk zal knappen.

Maar daar waar nog een sprankeltje hoop is, zou je niet moeten opgeven. Wanneer er nog een gleufje licht valt op je netvlies en je deze ondervindt is er een zekere hoop. Het zal moeilijk zijn je vast te houden aan deze minuscule vonk maar het is het proberen waard. Want wanneer de Bel niet zal knappen maar zich langzamerhand zal oplossen zal de wereld je met open armen ontvangen. Je zal een andere, relativerende blik hebben op wat er om je heen gebeurt en de waas zal verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Tot die tijd, leef je in een Bel en zweef je nog altijd over de rumoerige, overvolle straten.

Bedankt voor de mensen die de tijd hebben genomen dit verhaal tot zich te nemen.