Lelijke sterren

Er is één ding in de wereld in de wereld dat ik zo lelijk vindt; als je naar iemand kijkt die lacht, weet je niet eens meer of het echt is of dat het een dikke vette neppe glimlach is. Ik bedoel hier natuurlijk niet mee dat ik het lelijk vindt dat mensen het doen, ik vind het lelijk dat het zover is gekomen.
We schamen ons voor onze problemen, denken dat we minder leuk gevonden worden terwijl bijna iedereen wel eens een neppe lach op zijn of haar gezicht tovert. Diep van binnen weten we dat ook wel, maar dat maakt niet uit. We doen het toch wel.

Op internet zijn veel quotes hierover te vinden, bijvoorbeed: "Sick of crying, tired of trying. Yeah I'm smiling. But inside I'm dying."
Ik las deze quote gisteren en moest eigenlijk maar aan één ding denken. Sterren.
En mijn schrijvers gedachten sloegen op hol.

Niet echt een geslaagde tekst, ben er niet zo trots op, maar wilde hem toch delen.

"Als ik naar boven kijk
Zie ik die kleine lichtjes
Dansend en flikkerend in het donker

En dan denk ik aan jou.

Wat een mooie sterren
Ze schijnen, ze glinsteren
Net zoals jij, met je lieve lach

Het is zo'n mooi moment, je gezicht in de sterren zien

Tot dat
ik bedenk wat de sterren zijn
Het zijn maar lichtjes, meer niet

De "steen" waar het lichtje ooit bij hoorde is allang weg

Denk ik daarom aan jou?
Je lacht, je straalt
maar misschien

heel misschien

ben je net zoals de "steen", allang verdwenen
Zien we jouw laatste sprankje hoop
in de vorm van een lach."