Kleine kietelende beestjes

2 september 2014 23:22

Toen daar op die fuif zag ik S. eindelijk terug.
Hij zag me en lachte, uit vriendelijkheid of oprecht ik heb geen flauw benul.

Het moest zo ongeveer wel bijna een jaar geleden zijn dat ik hem nog eens had gezien.
En nog steeds. Nog steeds keerde heel mijn maag om. Staarde ik de ogen uit mijn lijf. En leek het alsof iemand een hele hoop kleine kietelende beestjes in me had losgelaten.

Ik wist nog steeds niet hoe ik me tegenover hem moest gedragen. Ik heb hem namelijk 2 jaar geleden toen we net iets hadden, kortaf gezegd dat het voor mij niet meer hoefde. Veel uitleg kon ik hem namelijk niet geven. Ik hield er met hart en ziel van van deze jongen. En dat doe ik nog steeds. Maar ik kan het gewoon niet verklaren. Het leek toen de juiste keuze. Misschien was het omdat hij toch wel een kleine 10 centimers kleiner is als mezelf. Maar dan zou je kunnen zeggen, hey wie maakt het daar nou voor uit. Ik zat ook nog met mijn ex-vriendje in mijn hoofd. Ik had hem namelijk verlaten omdat hij het duidelijk niet nodig vond om mij te vertellen dat hij met mijn beste vriendin in bed was gedoken.

Ik hoop deze vrijdag S. weer te zien en mezelf deze keer wel zover te krijgen om te zeggen wat ik denk.
Al zal dat geen gemakkelijke opdracht worden. Want weet ik namelijk ooit wel wat ik denk. Laat staan dat ik weet wat ik wil.


Blushes