In de knoop

Gisternacht is het begonnen. Ik lag wakker, was aan het piekeren, woelen en draaien. Ik weet niet precies op welk moment het gebeurde. Het begon met een traan en eindigde in keihard snikken. Alsof iemand een kraan had opengedraaid.GGisteren heb ik de hele dag gehuild. Alleen als er niemand keek. Met anderen in mijn buurt hield ik me in. Ik zou niet weten wat ik moest zeggen als ze me zouden vragen waarom ik huilde. Ik weet het gewoon niet meer. Ik snap mezelf niet meer en twijfel aan de keuzes die ik gemaakt heb, ook al weet ik dat ze de beste zijn. Huilde ik omdat er dan eindelijk een bepaald besef is? Kwam het door alle veranderingen? Ben ik bang dat niemand me zal begrijpen? Ik zit momenteel helemaal in de knoop en weet niet hoe ik de knoop eruit kan halen.