Ik voel me onbegrepen...

Ik ben een meisje, nou ja meisje, vrouw van 21 jaar die niet zo 1,2,3 opvalt.
Ik heb momenteel best een rotleven, ik wil nu niet depressief overkomen maar zo is het wel.
Mijn ouders zijn nu zo’n 2 jaar geleden gescheiden en sinds toen begon al het drama.
De scheiding zelf was al een behoorlijke klap voor me, maar ook dat allebei mijn ouders een andere partner hadden beviel me niet.
Ik heb vooral moeite met de vriendin van mijn vader. Als je haar ziet zie je gewoon dat er iets mis is met haar, ze oogt bitchy.
Ze doet echt schijnheilig, in het begin deed ze nog normaal maar ik merkte dat mijn vader begon te liegen.
Bijvoorbeeld: ze wilden al snel gaan samenwonen en ze MOESTEN trouwen omdat mijn vader een koophuis heeft. Dat is toch gewoon gelul! Mijn stiefvader heeft ook een koophuis, hij is ook niet met mijn moeder getrouwd?! Dus morgen gaat mijn vader trouwen met dat mens. Tegen de zin van mij en mijn zusje in. Want er gaan verhalen de ronde dat mijn ‘stiefmoeder’ mijn zusje zou hebben geslagen. En ook maakte ze opmerkingen naar mijn zusje van: oh jammer dat je er weer bent,(we gingen week op, week af, ene week bij de moeder, andere week bij de vader) ‘je had toch pillen voor je blaasontsteking? Jammer dat ze niet dodelijk zijn, ‘ je word alleen maar dikker,’ je vriendje vind je toch niet leuk.’
Dat soort dingen, mijn zusje was net drie kwartier thuis?! Dat soort opmerkingen maakt mijn zusje erg onzeker. Ze heeft die opmerkingen gewoon voor haar te houden en met haar poten van mijn zusje af te blijven. Mijn vader gelooft mijn stiefmoeder eerder dan zijn eigen kinderen. Ze zou nooit slaan, dat zit niet in haar, ze is zelf ook geslagen door haar ex-man. Nou volgens mij is het eerder andersom gebeurd, volgens mij heeft zij haar ex geslagen. Ze werkte ons gewoon het huis uit en het boeit haar niks dat wij nu allebei bij mijn moeder wonen. Mijn vader zoekt geen contact. Ik heb via de huisarts geprobeerd een oplossing te zoeken maar het lijkt eerder erger te worden dan beter.
Met mijn moeders vriend gaat het gelukkig stukken beter, we hebben goed contact. Alleen bevalt het mij niet dat ik ze soms hoor als ze seks hebben. Dit maakt mij best boos. Kijk ik slaap wel boven en hun beneden maar het is zo gehorig in dit huis. En ik snap ook wel dat ouders, in dit geval mijn moeder en stiefvader. Seks hebben maar het bevalt mij niet om dit te horen. Maar ik durf dit ook niet aan te geven bij hun.
Ook lukt het me maar niet gelukkig te worden, mede dankzij bovenstaand gebeuren maar in de liefde zit het ook alleen maar tegen. Ik lijk de ware maar niet te kunnen vinden. Je zou zeggen, meid je bent pas 21 maar ik ben al 5 jaar single. Ik heb wel al een vriendje gehad maar dat verliep ook niet soepel. We hadden al een soort knipperlicht relatie en net toen ik dacht dat het beter tussen ons ging kwam mijn toenmalige hartsvriendin naar me toe met de mededeling dat zij en mijn toenmalige vriend sinds kort een relatie hadden. Dit brak me. Ik wil gewoon iemand vinden waar ik gelukkig mee kan zijn. Dat mis ik best wel. Ik probeer het nu via singlesplanet. Maar daar hebben mensen weinig interesse in me. en als ik iemand leuk vind is het toch niet wederzijds of ik weet niet wat ik moet sturen zonder hopeloos over te komen. Ik had vandaag eigenlijk een date maar die heb ik afgeblazen omdat het bij hem naar mijn idee alleen ging om de seks, aangezien ik nog maagd ben. Ik wil niet alleen worden gebruikt voor de seks. Tuurlijk ik wil een keer ontmaagd worden maar dan wel door iemand waar ik van hou, en hij van mij. Ik heb ook weinig vrienden dus ik voel me best eenzaam momenteel. Ik heb het gevoel dat niemand naar me wil luisteren. Dat ik er een soort van alleen voor sta. Ik huil hier ook regelmatig om, is meer de onmacht denk ik. Er lijken alleen maar negatieve dingen te gebeuren, het positieve is ver te zoeken. Kortom ik voel me gewoon leeg, onbegrepen, onzichtbaar, eenzaam, alleen, onbelangrijk. En ga zo maar door. Ik loop dagelijks met een lach op mijn gezicht maar dit verhaal zit er verscholen achter die lach.