Ik mis het nog steeds

Vroeger hoopte ik voor het slapen gaan stiekem dat wanneer ik wakker zou worden, ik weer in mijn bed op Smeeke Ven zou liggen en dit alles een droom geweest zou zijn.

Met het licht dat door mijn raam naar binnen scheen en de vogels die vrolijk floten vanuit de grote Eikenboom tegenover het huis. Dan zou ik met mijn leesboek op de vensterbank gaan zitten en meer naar buiten kijken dan ook werkelijk lezen. Het was een klein en erg knus huisje.

En ondanks het feit dat ik niet veel extra dingen kon hebben als kind, doordat daar geen geld voor was, en het vaak koud was door de tocht in het huis, heb ik me er altijd fijn gevoeld.

Maar elke keer dat ik de volgende ochtend wakker werd lag ik gewoon nog in mijn bed in dit grote en lege huis. Met de geluiden van auto's die voorbij rijden en de buurman die gaten in de muren boort.

Ik heb het nu niet meer, het is te lang geleden. Ik kan me niet voorstellen dat ik weer thuis zou zijn, op de bank, samen met mijn moeder terwijl we een kopje thee drinken voor de televisie. Ik zou tegen haar aan kruipen en in slaap vallen, waarna zij me in zou stoppen en me weltrusten zou wensen.

Maar soms in mijn dromen ga ik een stukje terug in de tijd en lig ik daar weer. Dan zijn alle problemen van nu heel even weg en ben ik weer jong, zonder zorgen. En wens ik dat het eeuwig zo zou kunnen blijven.