Ik ben (het) zo moe...

Ik weet niet meer hoe het verder moet. Weer zo'n zinloze discussie. Leven met een Asperger, zo moeilijk, zo vermoeiend. Het lastigste is nog dat hij zich er niet bewust van is dat het zo moeilijk wordt. Als ik dan al eens iets durf/wil zeggen, wordt de bal steevast teruggekaatst: ik trek alles uit z'n verband, ik word oud (!), kan niets meer verdragen, heb een moeilijk karakter, zoek problemen waar er geen zijn, ... Ik zou een boek kunnen schrijven. Misschien moet ik dat wel doen, zou mij misschien wel opluchten, alles eens goed van mij afschrijven. Ik ben dan al zeker aan een trilogie bezig.
Ik ben op. Vluchten, alles achterlaten, is dit een oplossing? Ik heb zo'n behoefte aan een knuffel, warmte, liefde, ...