How life is

Het is al weer een aardig lange tijd geleden dat ik hier wat gepost heb.
Helaas gaat het nog steeds niet goed met me. Ben veel aan het piekeren en het gemis van A. is heel groot.
Daar komt het gemis van mijn vader, die 2 jaar geleden is overleden, ook nog is bij.
Heb dat van me vader nog nooit een plekje kunnen geven. Dus is het niet heel gek dat ook dat nu weer naar boven komt.
Afgelopen dagen zijn redelijk rustig verlopen. Alleen is het piekeren enorm veel aan het worden. En ik word er gek van.
Ik praat met bijna niemand over dat wat me bezig houd. Het lukt me gewoon niet om der over te praten.
Ik wil het zelf doen, zelf oplossen en zelf met de dingen omgaan die ik moeilijk vind. Niemand mag me daarbij helpen.
Maar de strijd alleen voeren is een zware strijd. Een strijd die ik eigenlijk niet eens aan kan, hoe graag ik dat ook wil.
Maandag weer gesprek met me therapeute.. Maar denk niet dat, dat een heel nuttig gesprek gaat worden. Want denk niet dat ik kan praten over dat wat me bezig houd.. Maar waar moet ik het dan delen? Wie moet ik het dan zeggen?
Misschien toch maar een psycholoog zoeken in de buurt want dit schiet zo niet op. Ik kan dit gewoon niet langer aan.
Ik wil weer kunnen genieten van het leven en weer kunnen stralen. Niet elke keer mijn masker op zetten en doen alsof het goed gaat. Ik wil weer echt kunnen lachen zonder dat het schijn is.... Ik wil weer gelukkig zijn.....
Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet zo goed... Ik zie het wel....