hopeloos

van giechelende buien naar tranen die niet willen ophouden , van lange knuffels naar elkaar negeren voor 2 maanden maar toch altijd weer bij elkaar terug komen drie jaar lang achterelkaar . ik dacht dat het misschien wel beter zou voelen nu ik haar niet meer in me leven heb . maar het lijkt of ze nog niet uit me leven is geschrapt , er gebeurt altijd wel iets waardoor er weer een pad naar haar toegeleid word . kennen jullie dat ? alsof iets wil dat we elkaar niet uit het oog verliezen. al zou ik haar dagen niet zien , ze zou nooit uit me hart geschreven kunnen worden .
ik merk nu pas hoeveel pijn het hele geen vriendschap proces doet. deels on mdat een grote schuld gevoel op me rust die me maar niet wil verlaten . het zit vast geklemd aan me . niemand kan me mijn schuld gevoel uit mijn hoofd laten halen . goeie vrienden hebben vele malen geprobeerd me gerust te stellen , zo vaak dat ik maar mee speel en zeg dat het weer goed gaat en ik weer verder kan met me leven.
ik snap haar wel , ik snap goed dat ze klaar met me is . dat ze genoeg van me heeft . ze vertrouwde me met heel haar hart . ik loog . het klinkt misschien ongeloofwaardig maar ik heb nog nooit gelogen tegen haar . tot dat het moment kwam dat ik vertelde dat ik niet verliefd was geworden om de jongen die haar hart in duizend stukken heeft gebroken , terwijl ik smoor was .
je had haar moeten zien , net terug van vakantie die helemaal verpest is . haar wallen waren er nog steeds , ik beelde me in hoe ze nachten heeft lopen huilen om hem . hoe eenzaam ze zich voelde en kon het niet over me hart krijgen om lekker te vertellen dat de jongen die in haar ogen een klootzak was verliefd op mij was . want ik wist dat ze stiekem hoopte dat hij nog wat in haar zag . ik voelde haar pijn , ik koos haar boven hem . ze had me nodig dus vertelde ik hem dat het moest stoppen . en het stopte . ik heb maanden lang haar lopen troosten . ik probeerde het achter ons te laten verder te gaan . maar ze kwam er achter. en ze wil me nooit meer spreken nooit meer .
en weetje achter af boeit me die jongen niet . hij was niets vergeleken met haar . het gaat hier niet om een scene uit mean girls waar in ik het ex vriendje van me beste vriendin afpak. het gaat hier om een gebroken vriendschap . een vriendschap die meer was dan vriendinnen . we waren net zusters . daarom zit het me dwars , ik had de mogelijk heid om met haar in gesprek te gaan . maar ik durfde niet , ik schaamde me mijn lichaam bevroor op het moment dat ik haar zag . mn zo vaak geoefende zinnen verdwenen en me keel werd droog. ik raakte in paniek en liep weg.
wat nu ?