Hoi

Een plek om mijn hart te luchten misschien? Geen idee. In ieder geval een plek om mijn gedachtes op te kunnen schrijven, alhoewel ik dit super lastig vind. Toch moet het eruit. Er is onrust in mij. Onrust die mij uitput. Elke dag weer. Geen idee waar het vandaan komt, wat de oorzaak ervan is, of hoe ik hier vanaf kan komen. Angst ook. Angstig voor alles wat er is en komen gaat. Zelfverzekerd? Amahoela. En dat allemaal bij een volwassen persoon zul je zeggen. Eerlijk, in mijn puberjaren had ik nooit gedacht dat dit mij zou overkomen. Eenmaal volwassen, niets kan mij nog stoppen, dacht ik toen. Ben hard op mijn bek gevallen. Het leven na mij 18e had ik heel anders verwacht. Misschien had ik ook teveel van het goede verwacht. In plaats van zelfverzekerd, ben ik mijn zelfvertrouwen kwijtgeraakt. In plaats van onafhankelijk zijn, ben ik nog afhankelijker geworden. In plaats van denken alles te kunnen weten, heb ik gezien dat ik eigenlijk helemaal niets weet.

Niet iedereen heeft de kans een tweede studie te doen. Ik heb die kans, dus zou ik eigenlijk gelukkig moeten zijn. Integendeel. Mensen zien de hele dag een glimlach op je gezicht en denken dan dat je het helemaal voor elkaar hebt in het leven. Nou mensen, zal ik jullie eens vertellen, dat mijn binnenste op elk moment in tranen uit kan barsten. Ik heb mij al die tijd sterk gehouden, echter lukt dat niet meer. Mentaal ben ik in elkaar gezakt. Wanneer ik dit aan mijn vrienden vertel, proberen zij mij natuurlijk te troosten. Zij snappen gewoon niet, dat het niet weggaat door te luisteren naar een paar woorden. Door te zeggen het te moeten vergeten. Door te zeggen dat het goed zal komen. Nee, dit helpt allemaal niet. Maarjah, tegenwoordig heeft niemand überhaupt de tijd om naar jou te luisteren en zijn we extreem egoïstisch geworden. Het doet helemaal niets met je. Het gevoel van medelijden is verdwenen.

Geen zin meer hebben om te leven, komt dit omdat je je eigen leven te veel vergelijkt met andere mensen? Door te zien hoe perfect andermans leven eigenlijk is, en jij alleen maar thuis zit en alleen maar zit te werken aan je deadlines? Een positieve gedachten komt dan langsvaren: nog even volhouden, en dan kun jij ook genieten van het leven. Gelijk volgt erachter de gedachte: nee, dat genieten van het leven, dat zit hem er gewoon niet in voor jou. Het genieten is niet in deze wereld, maar in het hiernamaals. Hoelang duurt het nog voor het hiernamaals dan? Kan ik er nu niet heen? is dit wereldse leven dan sowieso niet een grap? Waarom wachten? Nee, niet zo denken. Blijf positief denken. Maar ik heb geen kracht meer om positief te denken. Je bent depressief. Dank je wel. Dat wist ik zelf nog niet. Je moet je negatieve gedachtes omzetten in positieve. Zeggen gaat zoveel makkelijker dan als je het moet doen. Ik probeer het echt, elke dag weer, maar het lukt gewoonweg niet.

Je bent apart. Niemand zal jou ooit begrijpen. Ik verwacht ook niet dat iemand mij ooit zal begrijpen, maar toon gewoon respect voor de aparte mensen onder ons. Niet iedereen hoeft hetzelfde te zijn, want wie is nou perfect? Iedereen heeft een mond, dus iedereen kan nonsens praten, maar vergeet niet je hersenen te gebruiken. Is het nuttig wat je gaat zeggen? Heeft het een toegevoegde waarde, of zit je alleen maar bullshit te lullen? Ik sta hier helemaal achter. Hierdoor ben ik 99% van de tijd stil. Als iedereen dit zou doen, dan zou de wereld op een veel beter plek zijn.

Wordt een beetje moe van het tikken. Hier houd ik op. Mijn hoofd is nu een beetje leger. Hoop in de toekomst meer te kunnen typen.

Adios!