het begin van mijn verhaal.

Al 6 jaar om precies te zijn. 6 jaar ! dat is een hele lange tijd, al 6 jaar heb ik last van die klote ziekte :
Anorexia Nervosa. het begon allemaal heel onschuldig. Maar ik had mezelf niet meer in de hand, en het ging van kwaad tot erger. Toen zat ik daar, in de spreek kamer van onze huisarts. Vertel maar wat er in je hoofd omgaat zij hij. Ja vertel dat maar even dacht ik, dat ging niet zo gemakkelijk. Hoe leg je aan wildvreemde uit dat je je eigen lichaam intents haat en je walgt van jezelf. Dat je niet in de spiegel kan kijken zonder in huilen uit te barsten, en je heel de dag bezig bent met maar 1 ding.. eten ! of beter gezegd "niet eten" het kwam er in kleine stukjes uit, niet in 1x maar na een aantal gesprekken.

Ik werd door verwezen naar een gespecialiseerde kliniek. Ik kan de aller eerste dag dat ik daar binnenkwam nog heel goed voor me halen. Het was een hele nare plek. In de wachtkamer zaten heel veel meiden van mijn leeftijd. In mijn ogen waren hun allemaal veel dunner dan ik, en zat ik dus op de verkeerde afdeling. Ik moest naar de afdeling voor obesitas. Dat is wat ik toen dacht. Een hele zieke gedachten, want ik zat daar met me spierwitte ingevallen gezicht en me magere lichaam op een stoel. Veel behandelingen en 344 dagen verder, mocht ik daar weg. Ik was eindelijk verlost van die rare mensen. De vrouw waar ik in behandeling was had altijd een lange zwarte rok aan, en een zwart shirt, en daaronder zwarte veter laarzen. Ook had ze git zwart haar en een moedervlek op haar lip. In mijn 12 jarige ogen toen der tijd een echte heks dus.

toen ik uitbehandeld was, had ik weer een aceptabel gewicht, en ik zag er weer wat gezonder uit. Mijn lichaam was genezen, maar mijn geest was nog ziek. Nog steeds ! 6 jaar later beheerst het mijn leven nog steeds. Ik heb vorige week de grote stap genomen om naar mijn huisarts te gaan, en over een paar weken begin ik aan een nieuwe behandeling bij een andere instelling. Ik ben doodsbang voor wat er komen gaat, maar ik weet dat ik dit moet doen! Het zal altijd een deel van mijn leven blijven, maar ik weet dat het een leefbare situatie kan worden, en dat is het nu niet.

via deze weg wil ik op papier zetten hoe mijn behandeling gaat verlopen. In de hoop dat als ik dit over een jaar terug lees, ik een hele ander ik ben geworden. Die met meer zelfvertrouwen in het leven staat, weet waar ze goed in is en mischien 2% meer van zichzelf is gaan houden.