Het begin

Dit is een waargebeurd verhaal, namen zijn verandert. Dit is om de gebeurtenissen van mij af te schrijven,


‘’Wat een lelijke schoenen’’
‘’die draag mijn oma ook’’
Luna haastte zich naar binnen, het werd haar allemaal teveel. Al die gemene opmerkingen en pesterijen kon ze niet meer aan. Ze was boos en voelde zich machteloos. Ze bedacht om in de pauze naar haar vaders huis te gaan en een middag te spijbelen van school.
Toen ze ook daadwerkelijk op de fiets stapte voelde ze zich bevrijd. Dit duurde niet lang, na een stuk fietsen kwam ze haar moeder tegen. ‘’of ze straks op school even een briefje aan de juf wilde geven’’ Luna wilde dat niet en zei dat ze haast had. Vlug fietste ze door, zich schuldig voelend omdat ze zo tegen haar moeder had gedaan.
Eenmaal thuis zette ze een zielige film op en al snel kwamen de tranen. Zo wilde ze niet verder, maar het tegen haar ouders vertellen kon ze niet. Ze wilde haar ouders niet teleurstellen.
Tegen haar vader zei ze niks toen hij thuiskwam, hij had niks door. Toen hij even later aan haar vroeg om de dvd terug te brengen naar de verhuur barstte bij Luna de bom. Ze rende naar buiten het parkje in, ze liep naar haar favoriete plek in de bosjes. Huilend zat ze daar, te bedenken wat ze nu aanmoest met haar leven. Voor heel even kwam zelfs de gedachte van zelfmoord in haar op, die schoof ze snel weg. Dat kon niet, daar was ze te trots voor.

Na een paar uur werd het koud en schemerig, haar jas had ze niet mee gepakt toen ze wegliep. Ze bedacht dat haar vader het touwtje vast uit de brievenbus had gehangen en wilde stil naar boven sluipen.
Voorzichtig liep ze naar huis, en inderdaad het touwtje hing uit de brievenbus. Heel stil deed ze de deur open, ze kon haar vader horen in de woonkamer. Snel deed ze haar schoenen uit en liep ze naar boven, met haar schoenen in haar handen. Want stel dat haar vader de schoenen vond en naar boven kwam.
Eenmaal boven begon ze weer te huilen, ze was bang voor wat komen zou. Na een poosje hoorde ze haar vader de trap op komen, hij kwam bij haar zitten en vroeg wat er aan de hand was.

Nu alles uitgekomen was moest Luna allerlei gesprekken voeren met veel mensen. Samen met haar moeder naar de GGD om te praten over hoe het nu verder moest. Tranen schoten in Luna’s ogen toen de GGD mevrouw vroeg of ze ooit aan zelfmoord had gedacht. Ze wist dat haar moeder ontzetten verdrietig zou zijn om haar antwoord, maar ze moest de waarheid vertellen.

Naast alle gesprekken moest Luna allerlei tests doen, hieruit bleek dat ze PDD-NOS had. Een vorm van autisme. Een cursus volgde, haar moeder bracht haar elke keer. Ze kreeg uitgelegd wat het precies inhield en hoe ze er mee om kon gaan.

Haar stiefvader is naar school geweest om de pestkop aan te spreken. Hij heeft het Luna nooit vergeven, zijn ouders hebben hem zware straf gegeven. Terecht vond Luna, iemand slaan, schoppen of hakenkruisen op tafels tekenen mag niet.
Ze was dan ook erg blij toen hij eindelijk van school af ging. De traditie is dat iedereen uit groep 7 een hand geeft aan degenen van groep 8 die de school verlaten. Luna keek hem ijskoud aan en liep langs hem heen, nooit van haar leven dat ze hem een hand zou geven.