Herinneringen

Iedereen heeft herinneringen aan zijn of haar leven.

Goede of slechte herinneringen maar wat als je er nooit iets mee doet en ze pas op een later moment naar boven komen drijven.
Wat als je na al die jaren je opeens heel kwetsbaar voelt over dingen die gebeurd zijn toen je klein was.
Wat als je weet dat het je nog steeds dwars zit maar je er niks mee wilt doen.

Ik heb besloten om nu met mensen te praten over vroeger.

Reactie nummer 1: Nee waarom jij? Ik snap het niet jij bent zo een leuke knappe meid waarom hebben mensen jou zo erg gepest.
Reactie nummer 2: Jij maar hoezo dan? Je bent toch ook niet iemand die dat uitlokt! ik begrijp het niet waarom doen mensen zo iets walgelijks.

Heel lief dat mensen het niet begrijpen en de vraag stellen waarom? Maar eerlijk gezegd weet ik het zelf ook niet. Want als ik het wel geweten had dan had ik er toch wel wat aan gedaan!
Nu na al die jaren probeer ik er nog steeds achter te komen hoe het kwam dat ze mij moesten hebben.
Ik had rijke ouders, Ik woonde in een dorp, Ik was blank, Ik was netjes opgevoed.
Toch geen reden om iemand het leven zo zuur te maken.

Wat is er dan gebeurd was de volgende vraag. Tsja wat is er niet gebeurd in die tijd.
Tot nu toe heb ik altijd gedaan alsof het niets was. Dit is niet zo het heeft me veranderd niet negatief maar een kind zijn zat er op een gegeven moment niet meer in.

Ik dacht laat ik is vertellen wat er gebeurd is!

Je bent lelijk kwam vaak naar mijn hoofd toe, dit maakt je als kind niet echt zelfverzekerd.
Maar het was vooral over het feit dat ik een hobby had. Paarden ieuw nee die stinken gatver.
Ohja en mijn naam was altijd wel mooi om te buigen naar iets heel lelijks.

In het begin vond ik dit niet heel erg. Laat maar gaan dacht ik, wat doet het er toe mij hebben ze er niet mee.
Nee daar bleef het helaas niet bij. Op een dag kwam een van de pesters naar mij toe.
Jij bent echt zo stom hoe kan je nou vertellen aan die jongen dat ik hem leuk vind dat is helemaal niet zo!
Ik me van geen kwaad bewust.. nooit geweten dat ze die jongen leuk had gevonden. Dat was de dag dat ze me voor de eerste keer aanraakte. Ik stond daar als versteend, niet wetende wat ik moest doen.
Er kwam een leraar tussen. Hij heeft haar naar binnen gestuurd en ging aan mij vragen wat er was gebeurd. Helemaal in tranen was ik. Waarom ging er door mijn hoofd waarom?

Niet kort daarna waren we buiten op het schoolplein. Ze hadden iets nieuws bedacht een soort van een spelletjes. Het ging als volgt. Wel team mij het eerst te pakken kon krijgen en het langst vasthield had gewonnen. Ik vond dit niet fijn maar kon niks anders dan heel hard weg rennen van iedereen. Een meisje kreeg mij helaas te pakken en kneep daarbij (perrongelijk) mijn keel dicht. Geen lucht kon ik krijgen. Gelukkig merkte iemand dat het niet goed ging zei dit en ze lieten mij los. Diezelfde avond kon ik nog naar de huisartsenpost. Mijn keel was een beetje opgezwollen en hierdoor had ik moeite met adem halen.

Dit was het moment dat ik er helemaal klaar mee was. Maar switchen in groep 8 is dat handig dan? Nee niet echt dat die tijd nog maar even uitzitten. Wel moest ik vaak mijn moeder bellen om te vragen of ze mij op wilde halen omdat ze me stonden op te wachten. Ik had gelukkig 1 vriendinnetje op school. Als ik met haar was lieten ze ons gelukkig met rust.

Het laatste jaar gingen we op kamp samen met de andere vestiging. Hier zag ik enorm tegenop. Gelukkig ging mijn moeder mee of was dat toch niet zo gelukkig. Mijn moeder kan haar mening niet zo heel makkelijk voor zich houden en sprak de pesters dan ook aan als ze weer vervelend zaten te doen. Op zicht te begrijpen maar ik kreeg het later weer te horen als ze er niet was en ik werd daar weer mee gepest. Net zoals dat ze op de bonte avond ging dansen en iedereen mij daarom uitlachte. Geen schaamte nee totaal niet.

Oke mijn moeder is mijn moeder en niemand lacht mijn familie uit, maar ik vroeg mij echt af of ze dacht mij hiermee te kunnen helpen want ze deed het tegenovergestelde.

Als ik thuis was was ik veel weg. Vaak was ik bij vriendinnen of bij ons op de manege. Paarden helemaal mijn ding. Jammer genoeg begreep niemand bij mij thuis dit. Nee muziek spelen zingen instrumenten dat hoort in ons gezin. Paarden nee totaal niet laat staan een keer bij mijn les komen kijken.

In die periode botste ik heel veel met mijn moeder. Ik hoopte uit het diepst van mijn hart dat ze mij en mijn passie zou begrijpen. Dat ze zou komen kijken dat ze me zou helpen. Helaas is dit tot nu toe nog nooit gebeurd. Mijn twee broers hadden ook vaak ruzie en hier kon ik totaal niet tegen. Laatst zei mijn moeder ik ben blij dat je als kind nooit veel weg was omdat je niet thuis wilde zijn maar omdat je het gewoon heel leuk had op de manege. Zelf denk ik dat het een combinatie geweest is.

Toen ik eindelijk naar de middelbare school kon moest ik gaan kiezen ik wist heel goed welke school het zou worden. Tot de basisschool meester zei dat die pesters daar ook naartoe gingen. Ik heb mij toen per direct ingeschreven voor een andere school. Het ging steeds beter kreeg leuke vriendinnen zat beter in mijn vel en genoot.

Na die school ben ik een opleiding gaan doen. Bij deze opleiding heb ik in het eerste jaar mijzelf niet goed kunnen laten zien. Ik hield mij heel erg terug en wilde niet dat mensen achter mijn verleden zouden komen.
Als zij dit lezen zullen ze denk ik ook heel erg schrikken. Net als vele andere bekenden van mij..

Thuis gaat ook alles een heel stuk beter. We zijn nu op het punt dat mijn ene broer het huis uit gaat en er haast geen ruzie's meer zijn. Zelf werk ik ook Full time en ben ik veel weg. De band met mijn moeder is verbeterd in het afgelopen jaar. Nog steeds begrijpt ze mijn hobby niet maar daar heb ik mij bij neergelegd. Ik leef mijn eigen leven en geniet hier zoveel van als ik kan.

Aangezien ik pas ergens anders begonnen ben met werken heb ik nieuwe mensen ontmoet. Mensen die heel open zijn en die veel vragen stellen waardoor je breekt. Dit was in mijn geval zeker nodig. Daardoor heb ik besloten heel mijn verhaal vast te leggen gewoon om alles kwijt te zijn!

Liefs