herinnering

Gister moest ik voetballen, ik had er eigenlijk niet zo´n zin in, het was hartstikke koud buiten. toen we met het hele team bezig waren met de warming-up, zag ik Faye, een meisje uit mijn oude team. Opeens kwam er een herinnering bij me naar boven die, mooi en tegelijkertijd vreemd aanvoelden.

ik was een jaar of 6, ik zat in de MF2. Ik zat al een half jaar op voetbal, maar ik voelde me niet thuis in het team. Zij kenden
zo'n beetje iedereen, en ik kende niemand. Er was één meisje wat me wel aardig leek: Lisa. Maar die hoorde bij het groepje van Faye, die me altijd geërgerd aankeek als ik me weer eens compleet de andere kant op rende als de bal naar me werd gespeeld, of als ik achter de rug van de tegenstander dook. Maar die ene dag...

ik stond op het veld, als ik me niet vergis hadden we een toernooi. De zon scheen, maar ik had het toch koud. Ik had het einde van mijn mouw over mijn handen gedaan, en zo zag ik er eigenlijk precies uit als ik me voelde. ik stond die dag ergens in het midden, niet dat ik ooit een bepaalde plek aanhield, ik wist toch niet wat het betekende. We speelde op de helft van de tegenstander. Ik was maar meegegaan naar voren, 'de rest deed het ook dus zal het wel de bedoeling zijn.' dacht ik. ik was iets verder naar voren gegaan dan mijn bedoeling was geweest. Lisa liep langs de rechter zijlijn met de bal handig aan haar voet. Ze passeerde iedereen. ze stond nu in de rechter-hoek van het veld. ze keek om zich heen en probeerde te schieten. het zag er allemaal prachtig uit, vond ik. Het duurde dan ook even tot ik er achter kwam dat, als ik er niets aan deed, de bal ernaast zou gaan, en ik hoefde nog maar één stap te zetten en een klein tikje te geven, en hij zou erin zitten. Ik stapte erheen. gaf onwetend een klein tikje, en met de vaart van lisa's schot, en mijn kleine tikje, ging hij erin! het was niet eens echt bijzonder, want we stonden denk ik zeker wel met 6-0 voor. Faye rende een stukje verder. 'lekker Lisa!' schreeuwde ze. maar Lisa schudde met haar hoofd en met haar wjisvinger. 'Ik was het niet, Lotje gaf het laatste tikkie!' riep ze vrolijk. Ze gaf me een high-five, en rende terug naar onze eigen helft. ik keek naar Faye. Die verward keek. ze had waarschijnlijk nooit gedacht dat ik ook ooit maat een bal zou kunnen raken, laat staan een goal maken. Ik keek naar de zijlijn, mijn gestoorde maar aardige coach Remond, sprong op en neer van blijdschap, en mijn vader was met een grote glimlach op zijn gezicht mijn moeder aan het SMS'en. De rest van de wedstrijd herinner ik me niet meer.


nu ben ik 11, doe nog steeds aan voetbal en zit in de MD2. Ik ben één van de beste van mijn team, en speel in de as van het team. Ik sta, sinds het jaar dat ik niet meer bij Faye en Lisa in het team zit, in de verdediging. Ik sta op dit moment voorstopper. Faye kwam dus bij onze wedstrijd kijken gister, en toen zag ze me weer spelen. En ik zag weer dat verwarde gezicht van 5 jaar geleden...