here we go

Nou, ik heb al mijn moed bij elkaar geschraapt. Ja ik ga het nu echt doen. Ik MOET toch ergens mijn hart kunnen luchten. Niet bij familie die oordeelt, ouders die het al lastig zat hebben of bij mijn vriend die alleen een blije vriendin wil zien. Ik moet ergens mijn hart luchten over het leven van een nabestaande van een nicht die zelfdoding heeft gedaan. Zat lang te twijfelen of internet het juiste hulpmiddel is, maar hier kan ik al mijn mening kwijt.

Tja, nu kan ik dus mijn mening kwijt, maar er zijn zoveel dingen die mij dwars zitten. Vooral het gemis van mijn nicht en mijn beste vriendin is sucks en kan ik uren over praten. Dan komt er ook nog eens het verdriet van je omgeving erbij. Tante die zwaar depri wordt, neef die je negeert, oom die alleen maar het verhaal rond aan het bezuinen is in de media, moeder die haar hart niet kan luchten, oma die het allemaal niet meer weet, opa die zelf ook een poging doet en een vriend die het gezeik van iedereen inclusief dat van mij moet aanhoren. Heb wel eens betere tijden gekend als ik dit zo lees. Betere tijden met haar, maar ook binnen de familie.

Soms vraag ik mij zelf ook af of ik het dan allemaal zo verkeerd zie en doe. Tenslotte negeert mijn neef mij compleet. Is hij dan zo egoïstisch dat hij alleen aan zijn eigen rouwverwerking denkt of ben ik egoïstisch dat ik verwacht dat hij mij ook helpt en steunt. Een knuffel is genoeg weetje..

Nu ik dit zo aan het schrijven ben voelt het fijn om even alles op papier te zetten. Dit keert lukt het zonder traan, maar zullen nog vele pagina's komen met traan ben ik bang. Het gemis is zo groot, bahbah.