Helpt de hele wereld maar vergeet de belangrijkste

Waar je moet beginnen met zo'n stuk is toch altijd weer lastig. Ergens is het best egoïstisch om alleen maar over jezelf te schrijven. Maar misschien ben ik dat ook al jaren geweest. Ik wek altijd wel de intentie op dat ik elk moment voor iedereen klaar sta maar is dat wel echt zo? 'De geboren psycholoog', 'het luisterend oor in moeilijke tijden' of 'De persoon naar wie je altijd toe kunt komen' dat stickertje heb ik al meerdere malen op me geplakt gekregen. Ergens klopt het ook; ik heb mensen er van weerhouden zelfmoord te plegen of geholpen hun eetstoornis te onderdrukken. Ik houd ervan om mensen uit een zware tijd te proberen te trekken (wat heel vreemd kan overkomen in deze context, ik geniet niet van leed ofzo maar ik help graag leed te verzachten). Echter de mensen die echt dichtbij me staan op een ander vlak dan vriendschap kunnen haast nooit wat bij me kwijt. Niet omdat ik ze de ruimte daarvoor niet wil bieden maar omdat ik die ruimte niet creëer. Waarom? Waarschijnlijk omdat ik altijd te ver met me hoofd in me eigen shit zit. Ik verwacht dat mijn vriend, nu ex, of mijn moeder er altijd is om mijn hart bij te luchten maar als iemand niet om mijn hulp vraagt heb ik eigenlijk nooit door dat er iets mis is. Is dit erg? Je zou toch juist als je zo dichtbij mensen staat haast moeten ruiken wanneer het slecht met ze gaat? Hoe erg het dan ook met jou gaat die ruimte hoort iedereen toch te krijgen? en toch zeker mensen die zo veel voor je betekenen? Maar hoe kun je dat zien in tijden dat je niet eens precies kunt zien wat er in jou niet lekker zit? Er voor andere zijn terwijl het met mezelf beroerd gaat is me altijd wel gelukt, maar wat als iemand is niet schreeuwend, huilend of woedend voor je staat maar juist alles opkropt? Aan wie is het dan om dat eruit te trekken? Ben je dan een slechte vriendin of dochter omdat je in het dal waar jij zelf op dat moment in zit dit niet op merkt? Houden die mensen zich groot voor mij? en moet ik me dan schuldig voelen als ze het niet meer met mij volhouden? Of is het hun schuld dat ze het nooit hebben uitgesproken?
Zo veel vragen maar een echt antwoord vind ik niet, het is bijna of het 'juiste' antwoord niet te vinden is. Natuurlijk moet je voor de mensen die veel voor je betekenen klaar staan en natuurlijk kun je niet altijd alles opmerken als het je niet verteld wordt. Toch zal er altijd iets aan je blijven knagen. Hoe je het ook wilt noemen, een gevoel van falen of het gevoel dat je je egoïstisch hebt gedragen, dit gevoel zal er blijven. Er iets aan veranderen is bijna onmogelijk. Het enige wat je wel kunt veranderen is denk ik hoe je het in de toekomst aanpakt. Misschien tegen mensen zeggen dat je dingen vaak niet opmerkt als het niet verteld wordt of soms je problemen voor jezelf houden zodat mensen ook de ruimte hebben iets te delen, hoe dit precies gaat moet ik zelf nog uitvinden.

Nu ik dit zo na lees kun je bijna stellen dat ik over het belangrijkste persoon vergeten ben te schrijven. Denk eerst is aan jezelf hoor ik mensen al gelijk zeggen. Als jij een kut periode hebt moet je jezelf toch helpen in plaatst van anderen? Dit is een vluchtmechanisme zodat ik niet aan mezelf hoeft te denken. Waar vrienden en mensen die het moeilijk hebben mij niet mee lastigvallen en mensen die echt dichtbij mij staan wel is het wel aan mezelf hoeven denken. Want mensen die het moeilijk hebben willen niet horen hoe naar jij het hebt. Ze willen weten hoe ze in hemelsnaam uit hun eigen problemen moeten komen. Mensen die dichtbij je staan zijn bezorgd en willen je wel helpen. Maar wat als de enige die je kunt helpen jijzelf bent door naar jezelf te durven kijken? Is het dan niet veel belangrijker om even niemand te helpen behalve jezelf? Ik zelf zou dit niet kunnen. Het gevoel dat ik dan egoïstisch ben en andere mensen laat vallen in moeilijke tijden kan ik niet verdragen.

Ik heb het liefst de hele wereld maar vergeet daarbij de belangrijksten.