Happy campers!

Het is officieel: Wij zijn camperaars! De eerste proefkampeersessie zit er op en MY GOD wat ben ik blij dat a) we een proefkampeersessie gedaan hebben b) het tijdens de proefkampeersessie keihard is gaan regenen c) we überhaupt tot aanschaf van onze camper overgegaan zijn.

Na maanden wachttijd en weken/maanden en heel veel uren werk van mijn lief en mijn liefste oom én diverse proefritjes dicht bij huis en zonder overnachting was het dan zover: We zouden daadwerkelijk één nachtje gaan kamperen in mijn voormalige woonplaats, het prachtige Vlissingen.
Vrijdag 14 juni vond de eerste “Colours by the Sea” plaats; 5 km (hard-)lopen langs de boulevard van Vlissingen. Een mooie gelegenheid om een zwaar jaar af te sluiten en mijn nieuwe leven als 30-er in te luiden. Samen met mijn Herstel & Balans maatje M. en lieve vriendinnetjes J., L. en zwangere S. heb ik me ingeschreven en was ik er klaar voor. Vrijdag na Herstel & Balans (de laatste!! Snik snik!) gingen M. en ik direct door naar de camper, welke samen met mijn lief al op ons stonden te wachten. De hondjes waren er ook, maar die mochten het eerste nachtje in de camper overslaan om gezellig bij dezelfde lieve oom en tante (wat moeten we ooit zonder ze!) te blijven logeren. Hun gebruikelijk oppas (mijn vader) was namelijk niet thuis en de noodgevallen oppas (mijn moeder) kwam ons aanmoedigen. Mijn lief had de camper al klaar voor vertrek, dus het was een kwestie van spullen inladen, auto’s wegzetten en gaan! Oooh! We zijn iets belangrijks vergeten: Koffie! We hebben mokken bij, lepeltjes, melk en suiker, een koffieapparaatje campingformaat…. Maar geen koffie! Gelukkig had mijn tante nog wel een blik koffie ‘te leen’ dus we konden the morning after gewoon gaan genieten van een kopje koffie. En we zijn los!

Kort na vertrek kwamen we erachter dat we vergeten waren de broodnodige red bull en andere (natuurlijk) energiedrankjes te halen dus bij het eerste het beste tankstation gingen we er weer af. Energiedrankjes en een zak chips in the pocket en gaan! Alweer! Oh nee, toch niet: Op dat kleine stukje was namelijk gebleken dat de radio niet bleef spelen. Na het eerste hobbeltje viel ie uit en was niet meer aan te krijgen. Terwijl M. en ik het tankstation leeg kochten (chips, drop, drinken etc.) probeerde P. de radio te repareren. Tevergeefs….. Gedurende de rest van de rit hebben we heerlijk naar het monotone getril van het dashboard geluisterd. Gelukkig konden we ons uitstekend vermaken door te kijken naar alle mensen die naar ons en ons bijzondere voorkomen keken; Zien en gezien worden was het!

In Vlissingen aangekomen na een verder toch vrij soepele rit stond L. al op ons te wachten. Zij stapte in de camper om mee te rijden naar de voor ons gereserveerde plek, terwijl ik even naar binnen liep om ons aan te melden. Van de dame achter de balie kreeg ik instructies met uitleg op een plattegrondje waar we heen moesten. Een kopie van het plattegrondje kreeg ik niet mee maar ik kon dat natuurlijk wel onthouden. Niet dus…. Nog vóór we de camping opgereden waren, zaten we al verkeerd thanks to me! Tussen de gloedje nieuwe caravans met uitpuilende voortenten stonden wij vast met onze oldtimer en konden we met geen mogelijkheid draaien. Onder toeziend oog van alle kampeerders mochten wij de man van de receptie volgen, terwijl hij ons op een fietsje voorging. “Zullen we gewoon helemaal opnieuw beginnen?” was zijn vraag. En dat leek ons een goed plan. Rechts, rechts en nog eens rechts het bochtje om en we stonden we bij de receptie. Om deze keer niet rechts maar links langs de receptie te rijden zodat we op de camperplaatsen kwamen. Hier was het rechts aanhouden en langs de grasstrook inparkeren. Mooi want zo kon Marjolein haar tentje mooi bij ons voor de luifel opzetten. Alles moest uitgepakt, uitgedraaid, ingedeeld en klaargezet en ondertussen moesten we contact houden met J. en S. die nog onderweg in de file stonden…. Zouden ze het redden om samen met ons te eten?

Het tentje bleek kleiner dan verwacht, maar gelukkig is M. niet zo groot dus dat ging prima. Het nieuw aangekochte grondzeil bleek wat aan de kleine kant, maar in principe is het ruim genoeg voor ons twee. De stroomvoorziening bleek nog een uitdaging te vormen; Na eerst geen stroom te hebben, haperde het daarna onophoudelijk. Maar goed, al met al hadden we een euforisch gevoel, want daar stonden we dan toch! Mèt onze eigen camper, op een camping, in de zon… En daar moest op gedronken worden! Een colaatje voor L., een biertje voor lief en een Liefmansje voor M. et moi. Heerlijk! Dit is vrijheid, dit is vakantie, dit is genieten met een grote G!
Toen S. en J. gearriveerd waren was het nog even omkleden en gaan! Het was inmiddels al aan de late kant en wilden we nog op tijd zijn voor het ophalen van onze rugnummer en zonnebrillen dan moesten we doorlopen! Dus lopend onderweg met een puntzak friet wat natuurlijk nog eens extra bijdraagt aan het vrijheid- blijheid gevoel! Aangekomen op het Bellamypark was de friet op en de dorst groot, maar dat mocht de pret niet drukken; We waren er en we gingen er voor!

Helaas bleek al het haasten voor niets geweest, want vanwege extreme filevorming bij ‘de ingang’ van Vlissingen, was een groot aantal deelnemers nog niet aanwezig en de organisatie besloot hierop te wachten… NEEEEHHHH….. Het begon al af te koelen (20.00 uur op een niet zo warme dag) en we hadden niets anders bij of aan dan het korte broekje en witte shirtje waar we mee gearriveerd waren. De immense drukte (bijna 6000 deelnemers), luide muziek en vele indrukken droegen bij aan een snel opkomende vermoeidheid en trillende handjes toen we eenmaal in het startvak stonden. Voor de ex-chemootjes was dit toch wel erg heftig… Gelukkig hadden we P. en L. die er voor zorgden dat M. en ik een beetje afgeschermd werden van de drukte achter en naast ons. Ondertussen was het mijn moeder in de chaos en drukte gelukt om mij en mijn vrienden te vinden dus die kwam ons nog even succes wensen. Achter de dranghekken stonden onze grootste fans J. en R. ook naar ons te zwaaien, dus ik voelde me hoe dan ook enorm gesteund.
P. had toch ook maar een wit broekje en wit shirtje aangedaan en verraste me ontzettend door met ons mee te lopen. Hetzij illegaal, maar toch, ik was erg blij dat hij er bij was.

Nadat de eerste 2 groepen vertrokken waren, stonden wij dan eindelijk vooraan achter het lint. Opgejut door de MC en motiverende muziek, waren wij klaar voor vertrek! KNAL dat was het startschot! Spontaan begon iedereen te rennen! En rennen, en rennen…… en wij renden mee! Maar eehh….. S. 27 weken zwanger, M. en ik een conditie van een overrijpe tomaat....... WIJ WILLEN HELEMAAL NIET RENNEN! S. die de start gefilmd had, filmde nog steeds terwijl ik riep “Waarom rennen we? Ik wil niet rennen! We moeten stoppen! We gaan NU stoppen!”. Gelukkig konden we een beetje opschuiven naar rechts en zo aan de zijkant ‘tot stilstand’ komen. En gelukkig maar, want als grote verassing stond daar M.! De vriend van M. die geen vrij kon krijgen die dag en dus totaal niet verwacht werd. Samen met een vriendin stonden ze langs de kant om M. aan te moedigen. Aangezien ik M. persoonlijk helemaal niet kende was het best knap dat ik hem, herkent van de foto, uit de menigte wist te halen. M. stond perplex en vloog hem rond de nek, waarna ze zich weer bij ons aansloot en wij onze tocht konden vervolgen. Na 1 kilometer zou het eerste gekleurde poeder over ons heen gegooid worden en jawel GROEN was de eerste kleur die we mochten incasseren! Ik zat gelijk helemaal onder en leek dan ook wel op de (minder grof gebouwde & veel minder gespierde versie van de) HULK toen ik de eerste post voorbij was. Heerlijk! Als ik het me goed herinner volgden hierna eerst blauw, toen roze en als laatste geel, maar wellicht dat er ook nog een oranje was en dat de volgorde anders was. Ach, dat doet er ook niet toe.

Wat er toe doet is dat we er uit eindelijk uitzagen als het kleurenpallet van een moderne schilder en het allerbelangrijkste: Dat we allemaal de 5 kilometer uitgelopen hebben! Over de boulevard, door de duinen, over het strand en langs het water; We made it!! En bij de finish stonden, even als halverwege onderweg, onze supporters M. en zijn vrienden, mijn moeder, J. en R. weer op ons te wachten. Met bloemen en kado’s en natuurlijk de fotocamera’s in de aanslag. Wat een mooie binnenkomer! En dat nadat de laatste anderhalve kilometer toch wel zwaar waren geweest met behoorlijk wat pijn in verschillende lichaamsdelen bij zowel de chemootjes als de zwangere…
Eenmaal gefinisht op het Bellamypark, was het feest al in volle gang. Een mooie binnenkomer maar toch ook zwaar, want ook die specifieke drukte was best wel een beetje to much voor ons.
Nadat we L. en J. gevonden hadden, die ruimschoots voor ons gefinisht waren, besloten we terug te gaan naar de camping om onze vermoeide voeten ten ruste te leggen en van een welverdiend Liefmansje te gaan genieten. Op de camping hebben S, J en L nog even wat gedronken en gerust, waarna ze huiswaarts gingen. Met z’n drieën hebben we het nog goed laat gemaakt, alvorens we de tent en camperbed inkropen om van onze nachtrust te gaan genieten. Vanwege een koude wind zijn we in de loop van de avond in de camper gaan zitten, waar het stukken warmer was. Helaas haperde de stroomvoorziening nog steeds (volgens mijn lief ligt het aan “het relais” maar weet ik wat dat is?) waardoor we continu met knipperende lichten zaten en een tikkend schakelaartje. Dit zorgde voor de nodige irritatie dus nadat we de radio al aan hadden om het te verdoezelen kozen we vervolgens voor het omzetten van de schakelaar, waardoor we over gingen op stroomaanvoer van de accu.

Nou goed, bedtime! M. kroop in haar klein uitgevallen 2 persoonstentje en wij in ons bed. Halverwege de nacht kreeg lief nog de schrik van zijn leven toen ik een nachtelijk toiletbezoekje op de portapotti inlaste. De deur van de ‘natte cel’ piept en kraakt namelijk dermate dat het lijkt alsof de wereld vergaat. Zeker in de nachtelijk uurtjes wanneer iedereen in diepe rust is. Een gevalletje WD40 dus! Tegen het ochtendgloren begon het heftig te regenen en lichtelijk te stormen, dus ik begon me wat zorgen te maken om M. in haar tentje. Het rolgordijn omlaag geschoven bleek dat het tentje nog prima stond en er leek niets aan de hand. We hadden voor het slapen gaan afgesproken dat ze aan moest kloppen of bellen als er iets was en dat we het dan echt wel zouden horen. Dus dat zou wel goed komen. Een kleine inspectie van de vloer onder het dakraam wees uit dat daar ondanks dat het dakraam open stond geen water langs kwam. Prima dus. “Hè, gezellig zo in die regen” zeiden we nog tegen elkaar. Ik draaide me om om lekker tegen mijn lief aan te kruipen en “SHIT!! Mijn voeten zijn nat!”

We schoten allebei omhoog, rolluikje omhoog en daar zagen we een flinke partij water aan het kozijntje hangen. Het matras was tot onder toe nat en ook de plank hieronder was al flink nat. Shit shit shit…… handdoeken, zakken, alles om nog meer lekkage en dus schade tegen te gaan…. Echt lekker rustig lagen we toen niet meer dus hoppaaaa….. Kleren aan, deur open en we zijn wakker! M. had inmiddels bijna de gehele nacht wakker gelegen van de snurkende mensen in het tentje naast haar dus zij was ook blij dat ze haar tent kon open zwaaien om bij ons te komen ontbijten. Gelukkig was het bij de ‘treinzit’ gewoon droog dus konden we lekker zitten met een stevige bak koffie. Ondertussen was het gestopt met regenen en kwam er een zonnetje door. Gunstig, aangezien we niet graag een natte tent en voorluifel mee naar huis zouden nemen. Na een heerlijk en uitgebreid ontbijtje gingen M. en ik richting wasruimte met een teiltje en vuile vaat om de afwas te doen. Teruggekomen was er een hoop commotie en we hadden geen idee waarom. Al snel bleek dat WIJ de oorzaak van alle commotie waren. Ik had namelijk verzuimt te kijken hoe laat we moesten vertrekken en dus stonden we voor de verassing dat er nieuwe happy campers met een auto en caravan stonden te wachten om onze plaats in te nemen….GREAT!

P. Was al begonnen met alles inklappen, opvouwen en naar binnen gooien en wij hebben hem daarin, in sneltreinvaart, ondersteund. De gedachte was: zorgen dat alles binnen is en dan kijken we vooraan op de parkeerplaats wel of alles vast staat. Dus een half opgerold luifel en naar binnen gesmeten losse onderdelen later stonden we voor aan op de parkeerplaats, met de welgemeende excuses van ons aan de andere kampeerders. Gelukkig kwamen ze bij ons uit de buurt, dus ze konden wel wat hebben
Het ritje naar huis ging vervolgens soepel en bij thuiskomst waren M. En ik zo gaar dat we beiden niet wisten hoe snel we naar ons bed moesten komen! P. Ging zich oriënteren op de lekkage en ik dook mijn bed in. Zo, kampeerproef nummer 1 is beëindigd!