Gedachtengang en daar in afdwalen.

Vanaf het lokale treinstation naar mijn huis loop ik nagenoeg elke dag, dezelfde route. Terwijl ik door de voor mij welbekende straten loop zie ik de vaste straatkatten en poezen weer op hun fijnste plekjes zitten. Ze kijken vriendelijk, op hun eigen kattenmanier, met een blik vol verwachting en hoop naar een aai over de bol.
Dat niet alles is zoals het op het eerste gezicht lijkt bewijst zich hier ook op een simpele wijze, want als ik langzaam op de kat afloop met de intentie om hem daadwerkelijk een aai over de bol te geven sprint hij weg, ik loop verder en zie de kat ver voor me uit vluchten naar een bosje. Ik denk dat wij als mensen allemaal wel eens een uitweg zoeken, wanneer we ons niet gemakkelijk voelen, alleen wordt je als mens gelijk raar aangekeken en als je ineens van iemand wegsprint. Wanneer ik mij ongemakkelijk voel, sprint ik ook wel even weg, maar dan in mijn eigen gedachtengang, even aan de dingen denken die mij goed laten voelen en waarvan er eigenlijk automatisch een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Afdwalen in gedachten is heerlijk, gezond, en motiverend, omdat je als je aan fijne dingen denkt, ook vaak je dromen en wensen voor je ziet. Tenminste, dat heb ik. Zonder dat je het bewust doorhebt gaat er veel tijd voorbij. Sommige mensen zullen dit waarschijnlijk zien als tijdsverspilling, onzin, als je het mij vraagt. Want als je net zoals ik je eigen dromen en wensen voor je ziet, weet je weer waarom je de dingen doet die je doet, waarmee jij een punt wilt maken in deze wereld. Er zijn voor mij maar weinig mensen waarbij ik nooit de dwang heb om in gedachtes te gaan dwalen, doordat diegene uit zichzelf al een hoop positiviteit en energie voor me mee brengen. Bij de meeste personen waarbij ik dit natuurlijk fijne gevoel heb, heeft het ook een tijd geduurd voordat ik mij zo op mijn gemak voelde, alleen bij jou was het de eerste ontmoeting al gelukt, gek genoeg. Dit had ik nooit meer verwacht, dat de eerste echte ontmoeting iemand je al zo op je gemak kan laten voelen. We konden gelijk over alles lachen en hadden een aantal dezelfde kwaaltjes waarvan ik dacht dat ik daar uniek in was. Maar ik merk ook nu dat ik afdwaal in gedachten. Tijd om dit verhaaltje voor nu te beëindigen.