Fucking psyche

Hoe meer ik lees en besef wat een gemis er was toen ik een klein kind was, hoe basaal de meeste dingen hadden moeten zijn, hoeveel emotionele armoede er was bij ons thuis, wat de meest veilige plek had moeten zijn, hoe immens ik kapot gemaakt ben door de mensen die met mij hadden moeten bouwen en hoe vernietigend de volwassenen dáarna in mijn (nog steeds) kinder leven waren. Heel veel was niet juist, heel veel klopte niet, heel veel is gebroken. Zogenaamd is het enige wat ik nog kan doen, dat kind zien, horen, liefde geven. Far beyond that, wat toen mistte kan ik niet meer inhalen. Ik kan alleen nog maar dweilen met de kraan open. Vooral, de criticus in mezelf afzwakken, want alles gebeurde met een reden alleen zie ik dat niet. Liever,.milder, zachter en vooral, accepteren dat dit is wat het is en ik dit moet accepteren. Op is nu ook echt, op.

En nee, ik weet niet waar ik het voor doe. Want het kotsen van walging om wat er toen gebeurde is nog steeds niet gestopt en dat gaat ook niet gebeuren denk ik. Als dat nooit stopt, terwijl het zou moeten gaan wennen of de lading zou minder moeten worden, alleen dat kan niet want de herinneringen stroom gaat oneindig door en dat is het aller grootste probleem. Dat het niet om een enkele keer gaat maar om honderden verschillende keren, dat ik zelf de tel kwijt raakte. I fucking hate it.