familie in de steek laten

Mijn eerste dagboektekst. Ik denk dat ik mijn dag ga beschrijven.
Ik werd om 9:00 u wakker. De postbode had een pakketje achtergelaten. Mijn familie in het buitenland was zo aangenaam geweest om me eten te sturen. Ik hou van eten. Ik mis mijn familie. Ik heb een zeer warme familie. Het is zo een van die families zoals die Italiaanse maffiafamilies waar de familie alles is. En dat is mijn familie voor mij: alles. Twee aardige oma's, twee oude opa's, een paar nichtjes (geen neven) een paar ooms en tantes die ik mag, en een paar die ik verafschuw. Voor de duidelijkheid, de leden van mijn familie die ik verafschuw ( en trouwens niet meer als familie aanzie ) zijn mensen die hun eigen ouders lieten stikken. Ik kan ze gewoon niet uitstaan. Mijn oma droeg ze ieder 9 maanden in haar lichaam. Kan iemand me uitleggen hoe je in godsnaam iemand in de steek kan laten die je voor 9 maanden in haar eigen lichaam heeft gedragen? Iemand die een fortuin aan je heeft gespendeert en iemand die je liefhad voor vele jaren. Dit soort mensen verdeelt dus onze familie: de mensen die ons in de steek laten, de mensen die ons steunen en de vreedzame mensen van de andere kant van de familie die er niets mee te maken hebben.
De in de steek laat groep negeert ons volledig. En zal ons waarschijnlijk laten stikken. Tot mijn grootouders dood zijn. Dan zullen ze aankloppen voor de erfenis.