even een zeik momentje

Daar zit je dan. Alleen op je bed. Echt alleen kan je het niet noemen want tegenover je zit je lieftallige kat. Maar je voelt je wel alleen. Zelfs je kat kan je nu niet opvrolijken. Een halfuur geleden was alles nog goed. En toen door een opmerking van je vader heeft nu je hele familie ruzie. Een grote familie is het gelukkig niet. Het zijn maar drie leden. Maar alsnog. Hoe kon het zo fout lopen. Over de details van de ruzie ga ik nu niet in. Het doet er ook niet toe. Het schrijven helpt wel. Ik heb op dit moment niemand met wie ik hierover kan praten. Mijn vriend is op het moment twee weken weg en ook onbereikbaar. En met mijn vrienden heb ik het liever niet over privé zaken. Dus ik bedacht me dat ik het lekker van me af kan schrijven. Wie weet kan ik hier later wel een boek over schrijven. Je weet maar nooit. Ik voel me nu alweer een beetje beter. Nog niet op en top perfect maar het depri momentje is al weer bijna weg. Ik kan weer een beetje lachen om mijn kat die nog steeds tegenover mij zit. Hij zit zichzelf onwijs geconcentreerd te wassen. En dat is een gek gezicht.