Eerste verhaal

Uit wanhoop ben ik - na hele lange tijd - weer terug op MD. Zo lang geleden dat het mij niet meer lukte om opnieuw in te loggen...

Er is zoveel gebeurd en het gaat in grote lijnen heel erg goed. Maar mijn lichaam lijkt daar anders over te denken. Of zal ik zeggen, mijn hoofd of hart denken iets anders en mijn lijf reageert gewoon...? Want ik kan niet anders dan vraagtekens zetten bij de huidige situatie. Als ik de grote lijnen ga uitleggen, zal je denken dat ik het goed voor elkaar heb. En toch gaat er iets mis...

Mijn lichaam en ik hebben al jaren een haat-liefde verhouding. Ik begrijp haar niet en word daardoor snel angstig. Samen met de angst voor overgeven, wat ik in mijn kindertijd heb ontwikkeld en dus erg diep geworteld zit, wordt dit alles er niet makkelijker op.

Waar het op neer komt is dat ik 1,5 jaar lang mijn emmer rustig vol heb laten lopen en dat ik, als de emmer bijna vol zat, gewoon een grotere emmer pakte en het overgoot. Ongeveer een half jaar geleden had ik geen grotere emmer meer kunnen vinden en toen is dit begonnen.

De laatste paar weken van mijn zwangerschap en het eerste jaar van mijn dochter, waren pittig. Zacht gezegd. En ik heb altijd het idee gehad dat er wat mis was met haar. En ik heb ook altijd het idee gehad dat ik hierin niet gesteund werd, door wie dan ook. In mijn beleving stond ik er alleen voor, omdat niemand echt zag wat ik zag en/of voelde. En hormonen zijn ook heel lastig om mee om te gaan. Wat is waarheid en wat niet?

Onze relatie ging achteruit vanwege de stress op zijn werk (hij heeft 6 part-time banen, maar officieel is hij piloot zonder "vliegbaan" ), met mijn dochter en mij ging het niet lekker, werk was k*t, ik begon mijn eigen bedrijf, mijn moeder een burn-out, mijn schoonmoeder overspannen. Bla bla. En een half jaar geleden, een week na mijn laatste werkdag, werden we ziek. Een ouderwetse griep. Maar toen ging ik slecht slapen, en mijn dochter ook. En toen werd ik zwakker en zwakker en het eten ging niet lekker, en toen kwam daar mijn 'spuug-angst' om de hoek kijken. Een angst die al een tijdje niet aan de oppervlakte was geweest, waardoor ik er ook door verrast werd: "Oja, dat is ook een deel van mij...". Het sleepte mij volledig mee naar de duisternis. Ik at minder, viel af naar 49 kilo, sliep 3 a 4 uur per nacht (zo'n twee maanden lang) en kon op een gegeven moment 's ochtends met moeite mijn bed uit komen om de kleine eruit te halen. Op z'n ergst kwam mijn vader om 08:30 mijn dochter halen om naar de oppas om de hoek te brengen. Het lukte mij gewoon niet...

Elke dag verschillende paniekaanvallen. Bang om te eten. Als ik eenmaal at, bang dat het er weer uit kwam. De paniekaanvallen zorgden ervoor dat ik misselijk werd. Of een soort van misselijk. Ik weet eerlijk gezegd niet precies hoe dat zou moeten voelen omdat ik nooit spuug. En van die misselijkheid werd ik weer angstig. En daar werd ik weer misselijk van. Nou ja, je begrijpt de cirkel.

Wat duidelijk werd was dat ik een probleem had dat dieper ging dan alleen die angst. Ik ben naar mijn oude angst-therapeut gegaan en die nacht heb ik weer écht geslapen. De dag erna was ik een compleet ander persoon! Veel helderder, kon weer een beetje nadenken. De problemen in mijn relatie kwamen als eerste omhoog, die zaten me echt dwars. Na een paar sessies ging het al beter en had ik mijn gedachten op een rijtje en ben ik met hem gaan praten. Dat luchtte op! Sindsdien zijn we als nooit te voren, met af en toe een ouderwetse discussie.
Tussendoor ging mijn dochter ook al tijden beter. Ze was lief, huilde veel minder, en duidelijk in wat ze wel en niet wilde. Kortom: geen baby meer! Ze was ruim 1 en we konden eindelijk een beetje communiceren. Heerlijk! Ik had een compleet andere dochter en ik was een compleet andere mama. Zoveel liefde ineens, jeetje... Ik begreep hierdoor ook wat er in het eerste jaar gebeurd was: ze had gewoon een sterk karaktertje en wilde van alles, maar ze kon nog niets. Lopen, kruipen, zitten, rollen, alles deed ze pas vrij laat. Maar haar willetje was iets sneller ontwikkeld. Dus huilde ze, uit frustratie. Goh, wat voelde ik me stom zeg. Een jaar lang kwaad geweest op haar, op dat gezeur van d'r. Altijd maar boos en huilen om niks. Ik heb haar meegesleept naar de huisarts, een ziekenhuis, een mesoloog, een alergoloog, etc. Het was steeds niets maar ik kon me er ook niet bij neerleggen. Ik was zo gestressed en gefixeerd op die kleine, en zo boos dat iedereen me steeds maar afwimpelde. Maar er bleek toch niks te zijn want ineens was het over, toen ze een maand of 13 was. Toen kwam ik erachter dat het misschien wel aan mij lag. Dat zij zicht zo gedroeg door mijn panische gedrag. En ik kon dit maar geen plekje geven. Nog steeds vind ik het moeilijk om het erover te hebben. We hebben een rot "eerste-jaar" gehad en daar voel ik me heel schuldig over. Maar nu wist ik wel twee heel belangrijke oorzaken.

En op dat moment dacht ik "Zo, opgelost...!". Maar zo simpel lag het niet. Want de angst bleef. Soms een goede dag, soms een heel slechte dag. Slapen ging wel, maar ik moest er wel moeite voor doen. Hele rituelen voordat ik naar bed kon, want ik moest vooral niet mijn bed in gaan met een hoofd vol gedachten en dan liggen piekeren. Daar werd ik zenuwachtig van, en dan weer angstig en dan weer misselijk. Dus dat "piekeren" moest ik daarvoor al doen. Geen tv, internet, telefoon of boek, maar tekenen, moodboards maken, schrijven. Alles om gewoon even over mijzelf na te denken, alles op een rijtje te zetten, zelfs een "to-do" lijstje maken was nodig, zodat ik ook niet over morgen ging liggen denken. Dus "Hier & Nu" en lekker rustig worden.

Zo ging het een maandje door, tot dat er onverwacht slecht nieuws kwam. Mijn ouders vonden het tijd om na te denken over de toekomst van onze oude merrie. Uitslag: een spuitje. Ze leken het al besloten te hebben, zonder het eerst te overleggen. Dit nieuws heeft alles weer op zijn kop gegooid. Van de gedachte alleen al werd ik angstig. Ik kan namelijk ook niet geweldig goed omgaan met de dood (wie wel?). En daar kwam dan die misselijkheid weer. Het leek maar niet mee te zitten. Het lukte niet zo goed om erover na te denken, ik heb alle paarden-gedachtes steeds naar voren geschoven omdat ik me er niet goed door voelde. Maar uiteindelijk moet je wel, en er zijn flink wat paniekaanvallen aan te pas gekomen. Maar inmiddels zijn er weken voorbij en morgen of overmorgen is de "grote" dag. Ik ben super zenuwachtig.

Maar goed.
Elke dag ben ik erg druk met mijzelf. En ik weet dat dit verkeerd is. Door mij zo te focussen blijft mijn lijf steeds zo reageren. Ik denk ook dat alle emoties, gevoelens en gedachten om worden gezet in angst, zenuwen en paniek, omdat ik niet beter weet. Ik weet niet hoe ik dit moet veranderen. Ik ben wel zo ver dat ik realistischer ben wat betreft het eten. Ik eet gewoon, soms iets te weinig waardoor ik mij op tijden nog moe voel, maar ik eet genoeg en heel gezond. Ik dwing mijzelf te eten als ik er moeite mee heb, want goed eten helpt om mijzelf sterk te voelen. Ik kan ook de gedachten "ik ga zo spugen want ik heb iets verkeerd gegeten" buitensluiten, want ik eet nooit verkeerd! Vroeger liet mijn buik mij anders denken maar ik weet nu dat dit tussen mijn oren zitten. Het zijn puur emoties, en die moeten eruit. En blijkbaar heb ik nu deze manier gekozen om ermee om te gaan en ik moet een andere manier gaan leren of opzoeken. En dát vind ik nu net erg lastig.

Mijn man en ik praten veel. Of in ieder geval, ik praat veel. Ik wil nooit meer op dit punt komen, dat ik emmertjes aan het vullen ben en t.z.t. overloop. Nooit meer. Dus ik praat. Of hij het nou wilt horen of niet. En dat helpt.
Ook bel ik mijn moeder vaak. Soms midden in de nacht als ik last heb van mijn buik of angst voel. En ik ga nog steeds naar mijn lieve angst-therapeute. En omdat ik zo goed bezig ben, met mijn slaap-rituelen, het goede eten en etcetera, vraag ik me af waar dit heen gaat. Want er zit geen vooruitgang in en daar word ik erg wanhopig van. Misschien is dit omdat mijn paardje nog leeft, en ik nog altijd moeite heb met wat er morgen of overmorgen gaat gebeuren. Misschien dat het daarna net even wat makkelijker zal gaan...? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat het thuis met mij, mijn man en mijn dochter goed gaat. We wonen in een mooi flatje in een leuk dorp en aan het water, mijn eigen bedrijf groeit en bloeit elke maand, wat erg veel positieve energie geeft, en we hebben enorm lieve ouders die ons steunen in het financiële plaatje. We dragen leuke kleding en hebben leuke spullen, en ook de droombaan van mijn man zit eraan te komen. We dagdromen bijna non-stop. En deze zomer zijn we 3 jaar getrouwd, 10 jaar samen en kennen we elkaar 11 jaar. We gaan heerlijk een lang weekend samen naar Parijs, gewoon met z'n tweetjes!

Allemaal dingen om blij van te worden. En ik ben zo dankbaar. Maar god, wat is dit toch moeilijk...