Een voorspelling

Vandaag is het zondag, een dag waarop ik aan het werk ben bij mijn bijbaantje. Ik werk in een Spaans restaurant als serveerster. Het is geen grote zaak, eerder een klein café met gezellige bar. Het is leuk werk, maar soms is het ook best lastig.
Met regelmaat komen hier Spanjaarden op bezoek om wat gezellig te eten of te drinken met hun vrienden of familie. Wanneer ze mij voorbij zien gaan, met mijn zwierige haar en ritmische looppas, geven ze hun bestelling meestal aan mij op in het Spaans. Ik kan niet toegeven dat ik niet op een Spaanse lijk, ik heb immers donkere ogen, donker haar en ben licht getint. Ook mijn lengte en lichaamsbouw hadden Spaans kunnen zijn. En mijn naam "Maria" liegt al helemaal niet om. Maar helaas moet ik deze mensen altijd teleurstellen als ik tegen hen terug praat in het Nederlands. "Sorry, kunt u dat nog één keer voor me herhalen alstublieft?" De geschokte blikken die me aanstaren begrijpen de situatie niet.

Toen ik geboren was in Venezuela, ben ik meteen in een kindertehuis geplaatst. Mijn moeder raakte zwanger van een man die haar zou mishandelen als ze mij geboren liet worden. Ze waren nog jong, beiden tieners. Een buitenechtelijk kind werd niet geaccepteerd in het dorpje waar zij allebei vandaan kwamen. En ik denk nu nog steeds niet.
Mijn moeder vluchtte naar de grote stad waar ik werd geboren. In het ziekenhuis leed ze onder de meest zware omstandigheden. Ze had veel bloedverlies en legde bijna het loodje toen ze mij ter wereld bracht.
Dat is alles wat ik weet van hun, mijn biologische ouders. Namen heb ik niet, laat staan foto's of andere informatie. Ik weet niet eens op welke dag ik werkelijk ben geboren. Op ieder papiertje staat weer een andere datum vermeld. Ik moet het er maar mee doen.

"Mag ik twee rode wijn en één witbier?" Ik noteer het. "Komt eraan." Ik loop terug naar de bar. De gasten in het restaurant snappen het nog steeds niet. Ik ben zelf opgegroeid in een situatie waar ouders hun kinderen helemaal geen Spaans willen leren. Nederlands is de enige hoofdtaal en dus het belangrijkst, vinden ze.

Als de avond vordert komt er een oude man bij mij aan de bar zitten. Hij doet me denken aan een gepensioneerde leraar, met zijn bril en netjes gestreken overhemd. Hij vraagt of ik een biertje of hem wil halen. Natuurlijk wil ik dat.
Vijf biertjes en anderhalf uur later begint de man eindelijk te preken. "Je bent geen Spaanse, hè?" Ik spoel wat bierglazen in de wasbak om. Ik kijk hem ongeloofwaardig aan.
"En u bent ook geen Spanjaard, hè? Ik denk aan Barcelona. Klopt dat?" Ik zet de glazen weg en de man begint te lachen. "Je hebt een scherp oog voor mensen" grinnikt hij. "Op mijn zeventiende ging ik weg uit Catalunya, met de bus naar Nederland. Sindsdien ben ik hier nooit meer weggegaan."
Een beetje ongemakkelijk kijk ik de man aan. Ik pak een nieuwe lading glazen om ze om te spoelen. Hij heeft grijs haar en lichtgroene ogen. Neurotisch draait hij aan een kapot bierviltje dat op de bar ligt. "Waarom bent u naar Nederland gekomen?" Eigenlijk interesseert het antwoord me niet, want ik kan het al raden. Franco, de vrijheidsstrijd van Catalonië, economische crisis en nog meer narigheid.
"In Nederland heb je meer mogelijkheden" antwoord de man. "En thuis verdiende ik alleen maar geld met tarot en voorspellingen. Ik werd uiteindelijk weggejaagd uit mijn buurt omdat de mensen dachten dat het oplichterij was. Maar ik heb het echt gekund. Ik wilde de mensen juist helpen met wat ik kon." De man neemt een grote teug van zijn bier. Ik zet de schone glazen weer terug in de kast en leun een beetje over de bar. "Ik begrijp het, maar als het echt waar is wat u tegen mij zegt, wat kunt u dan over mij voorspellen?" Een beetje uitdagend kijk ik hem aan, want diep vanbinnen geloof ik er niks van. Dingen voorspellen kunnen alleen zigeuners en heiligen, toch? Stiekem ben ik wel nieuwsgierig welke toekomst er voor mij ligt. Hij knikt. "Valé."

"Je bent 21 jaar toch?" "Ja, ik ben 21." Zeg ik. "Tenminste, dat denk ik..."
"Ik zie dat je een nieuwsgierig en enthousiast persoon bent, klopt dat?" Het tweede feit had de man ook al kunnen raden door het gesprek dat we hadden gehad, dus dit beweert wederom helemaal niets. "Ja, dat klopt ook wel." Ik leg mijn armen over elkaar. Ik vertrouw hem niet.
"Je staat open voor nieuwe ervaringen en je bent belangstellend naar anderen. Tegelijkertijd kun je ook snel verveeld raken..." Ik zeg niets. Ik denk aan mijn korte relaties die ik inderdaad uit verveling heb uitgemaakt en aan de oprechte interesse die ik heb wanneer ik nieuwe mensen ontmoet.
"Er is iemand in je omgeving die je een beetje op afstand houdt. Deze persoon geeft jou een onrustig gevoel, maak je hoeft je daar geen zorgen over te maken." Ik wist het, mijn tweede ex. Hij stalkt me al weken, misschien zelfs maanden. Ik zeg niets terug, want ik kan het niet. Geïnteresseerd luister ik verder.
"Er komt iemand in je leven die jou rust gaat geven en waarbij je je zal ontspannen. Hierdoor ontstaat een bijzondere band met die persoon en krijg je nieuwe ideeën." Dat is het, ik ga naar huis. Dit geloof je toch niet? Ik was normaal aan het werk en ineens komt er een man die allemaal dingen over mij weet te vertellen. Ik weet genoeg.

Nadat ik de beste man heb bedankt voor zijn zogenaamde 'voorspelling', ben ik naar huis gegaan en belde ik zojuist mijn beste vriendin op om te vertellen wat er is gebeurt. Ik ben een beetje van streek, want ik wil niet geloven wat de man me had verteld. Mijn vriendin (die redelijk kalm reageerde) moest vreselijke lachen toen ik haar vertelde over mijn werkdag. Ze zei dat wat me overkwam net leek op een filmscenario, maar dan in het echt. Ikzelf ben echter een beetje in de war. Was het niet gewoon een valse truc van iemand om mij vanbinnen chaotisch te maken? Ik hoop dat dit niet iets raars betekend. We zien wel wat de werkelijke toekomst mij brengt. Ik ben allang blij dat ik dit verhaal kan delen met jou, mijn dagboek, mijn lezer. Vanavond ga ik uitrusten en nadenken. Tot snel.

Liefs,

Maria