Een jaar in een week!

Deze week is het duidelijk, je weet nooit wanneer iemand uit je leven stapt voorgoed.

Deze hele week heeft duidelijk gemaakt dat je inderdaad alles uit het leven moet halen, alles wat je wilt doen moet je gewoon doen.
Schijt aan wat andere denken! Neem YOLO serieus, want het klopt.

Mijn buurvrouw 48 jaar, rijd terug van haar werk, eindelijk terug naar huis zou je denken, terug bij je familie. Lekker even eten voor de tv misschien wat doen voor je werk dan lekker slapen.

Maar de volgende ochtend niet op je werk aankomen....

Mijn buurvrouw, even oud als mijn eigen moeder. Een auto ongeluk, een vrouw rijd veel te hard en knalt met haar auto tegen die van mijn buurvrouw.
De vrouw reed zo hard, dat mijn buurvrouw's auto in rook op gaat... Zij zelf ook? dat weet ik niet, vragen in je hoofd die dwarrelen als blaadjes naar beneden. Letterlijk herfst in mijn hoofd.
Zou ze opslag dood zijn? Zou ze veel pijn hebben gehad? Wat nou als.. en als dit nou?

Je zal er nooit antwoord op krijgen en toch wil je het, maar je weet dat je het niet krijgt.
Je eigen vader die plotseling is overleden, dan snap je wat erin je om gaat en denk je eraan terug.
Woorden schieten te kort om tegen de familie te zeggen, je kunt niks doen, alleen steunen..

Als het nog niet genoeg is, het nieuwe jaar is maar net begonnen en ik dacht dat ik er goed in ging, zelfvertrouwen. Al lang mezelf niks aangedaan, weinig eten en veel water om lekker in je vel te zitten en eindelijk hulp gevraagd die ik nodig had.
Helaas zijn er altijd tegenslagen.

Zelfmoord? Een vader van vrienden die zichzelf ophangt. Waarom? niemand weet het, hij liet niks los.

Mijn week met overledenen, maar ook mijn moeder die jarig is. Soms kunnen dingen dubbel zijn...