een impressie van 2 vrienden in mijn leven...

Om een impressie te krijgen van 2 mannen die ik goed ken nu en hoe zeer ze van elkaar verschillen terwijl ze beiden licht autistisch schijnen te zijn kreeg ik gisteren op hetzelfde tijdstip van hen een bewijs van...zo maar uit het niets ineens. Degene die dus vooral uitgaat van dat alles wat bewezen is alleen maar aangenomen kan worden als waarheid stuurde me ineens zonder enige reden een plaatje/afbeelding over het willen winnen vanuit je kennis/hoofd en de ander stuurde me ook ineens een hele lap tekst wat uitgaat van een geheel ander principe dus...en dit is de tekst van C: wees als een bloem en wees de vlinder voor je naaste, fladder en deel van elkaars nectar. er zijn er meer die me heel erg hebben geholpen uit een put van verdriet te komen. en het was juist de knuffel energie wat me er uit trok. en daar heb je toch elkaar voor nodig. die energie is zo krachtig dat het niet uitmaakt hoe diep de put is, zo iets als hoe oud het donker ook is, het jongste licht zal hem verdrijven. vrijheid is als de vlinder die van vele bloemen nectar verzameld, de bloem is als ons pure zijn bloeiend in zijn kracht. in die zin is geven en nemen ook bedoeld. Ik vindt het overigens onmogelijk om liefde ook in een wel of niet positie te zetten, de reden te handhaven, want houden van jezelf is houden van het totale universum die je bent in je hele zijn, de interactie is dan ook met andere universas maar dan in je eigen projectie extern voor wat je fundamenteel geloofd. allemaal goden die van zichzelf leren. de werkelijke interactie die je hebt met mensen zijn er vooral voor je zelf, zo iets als karma kun je wel zeggen. Karma is vooral als je levens les. Het Koninklijke pad is de dualiteit verlaten, de koninklijke oefening is de verleiding te weerstaan. Niet op je pad maakt dat je daarom in het dualisme verdwaald raakt. En die verleiding er in terug te vallen is dan vooral de oefening De verleiding voor de reden om niet lief te hebben, om van je aart af te dwalen, zoals het ego wil heersen en je liefde aart je gids hoort te zijn. en dan daar boven op dat je vooral enkel de richting bepaald, en dat je hogere zelf het werkelijke werk er voor doet zodat dat je richting wordt die je werkelijk hebt ingeslagen. Voor zo ver ik kan zien is dan vooral uit het dualisme stappen de eerste stap om te gaan. De rest is de oefening Het spel wat je alleen maar kunt spelen. Niets om te verliezen of te winnen. Want je vreugde zit al in het zijn van je aart. Het gaat hem vooral om de reis. En zoals we nu leven staan we als ezels rond een molensteen honderden mijlen af te leggen zonder ooit ergens te komen. We beleven niks, we lopen vooral cirkeltjes. De verdeeldheid van het dualisme. Het zit in ons zelf. Die wortel van wat wij extern projecteren van wie eigenlijk verdeeld. De dwaling heerst, omdat we zelf dwalen. Tot we werkelijk ons hart weer terug vinden. En weer gaan knuffelen