Een eerste stap

Het begint eindelijk tot mij door te dringen....overgewicht. Tuurlijk kijk ik in de spiegel en zie ik de cijfers op de weegschaal. Maar heel lang mezelf voor de gek kunnen houden dat het een serieus probleem is.
Uiteraard al vele eerdere pogingen gedaan. 10 jaar geleden 20 kilo afgevallen. Toen ging de knop op maar door het overlijden van mijn vader gingen de remmen weer los. 2 kinderen, diëtisten en vele vreetbuien later is mijn bmi 33.
En nu?? Ik wil niet de zoveelste poging waarbij ik mezelf een streng dieet opleg om zoveel mogelijk kilo's in zo'n kort mogelijke periode te verliezen. Werkt niet, geen kans van slagen en altijd weer het, zie je wel moment ik ben zwak, aan het eind van het verhaal.

Ik geef mijzelf een jaar de tijd, blijf eten, stel geen onmogelijke doelen en misschien tja ook nog toegeven dat ik hulp hierbij nodig heb. Ik wil kleren kopen die ik leuk vind, niet die zoveel mogelijk vet verhullen, ik wil achter mijn kids aanrennen, de trap oplopen zonder dat mijn knieën kraken, geen jarloerzie naar andere vrouwen, geen schaamte meer voor mijn lichaam...

Als klein meisje ging ik stiekem snoep kopen met een fout gevoel tijdens het opeten.
Op de lagere school weigeren op de weegschaal te gaan staan uit onnodige schaamte want was alles behalve dik.
In bed stiekem pakken koek wegwerken.
Eten verdelen in de categorieën van goed en fout. S ochtends nadenken over wat je de hele dag gaat eten. Het mag duidelijk zijn eten is een obsessie. Niet een voedingsstof om in leven te blijven, iets waarvan je zonder schuldgevoel van kan genieten.

Het enige wat geheel nieuw is voor mij, is een dagboek bijhouden. En vooral over een onderwerp wat zo gevoelig ligt en waar ik mij zo voor schaam.
Ik hoop dat het schrijven mij helpt om mijn gedachten te orde en helder te krijgen

De strijd tegen de kilo's als hoofddoel in het dagelijks leven maakt plaats voor de uitdaging gezond te worden als onderdeel van mijn dagelijks leven.