Dusssssssss

Ik schrijf als eerste wat er eigenlijk in mij opkomt....

Voor bijna iedereen is liefde het belangrijkst. Het verliefd zijn, samen met iemand zijn en het heerlijke gevoel dat het je geeft.
Ik ben eigenlijk nooit echt ECHT verliefd geweest. Wel dat ik iemand graag zag, of bij iemand wou zijn, leuke dingen wou delen, het samen zijn ook wel fijn vond. Maar niet dat ik echt vlinders in mijn buik had ofzo.
Nu heb ik die hoop ook eigenlijk ook wel opgegeven. Dat er voor mij iemand is die wel mijn wereld op zn kop zet en het verliefde gevoel zal geven. Ik heb wel relaties gehad en ook met iemand samengewoond. Er was ook wel iemand waarmee ik mij leven wou delen en daar is ook een kindje uitgekomen. Maar ik werd op straat gezet voor een andere vrouw. En nu voed ik mijn zoontje alleen op.
Mijn zoontje moet opgroeien zonder papa...want hij wilt niks met ons te maken hebben. Eigenlijk hebben mannen mij alleen maar pijn gedaan en gekwetst.

Net zoals dat ik iemand ontmoette en hij na een tijd berichtjes naar mij begon te sturen en hij mij vertelde dat ie mij wel leuk vond. Ik begon hem ook erg leuk te vinden en vond het ook allemaal wel spannend.
Maar ik hou altijd in mijn achterhoofd dat ik mij niet moet laten gaan, want het zal toch uitlopen op een teleurstelling.
En inderdaad....ik hoorde niks meer van hem.

Misschien komt het ooit...misschien niet.
Maar ik moet eerst weer leren van mezelf te houden en een goede moeder zijn voor mijn zoontje.
Misschien moet ik er ook niet meer in geloven dat er iemand voor mij zal zijn die mij wel het gevoel kan geven om echt verliefd te zijn.
Ik voel me best eenzaam als in de avond alleen op de bank zit.....
En dan denk ik na over mijn grote langharige man.